امروز:

ثبت شرکت کامپیوتری


 
برای ثبت شرکت کامپیوتری باید ابتدا موضوع و حوزه فعالیت آن را مشخص نمود تا بتوان مجوز لازم را از ارگان های مربوطه مانند وزارت ارشاد، سازمان فن آوری اطلاعات و ارتباطات و.. کسب نمود. شرکت مورد درخواست باید در یکی از حوزه های نرم افزار، امنیت شبکه، شبکه، مشاوره فن آوری اطلاعات، ارائه خدمات میزبانی، طراحی وبسایت و خدمات چند رسانه ای و فروشگاه اینترنتی فعالیت داشته باشد.

شرایط اخذ مجوز برای شرکت کامپیوتری
مطابق تصمیمات متخذه ثبت شرکت کامپیوتری از تاریخ 26/5/76 به بعد نیاز به اخذ مجوز از دبیرخانه شورای عالی انفورماتیک را نداشته و متقاضیان می توانند بدون کسب مجوز نسبت به ثبت شرکت اقدام کرده و بعد از اینکه صلاحیت آنها احراز شد وشرکت  طبقه بندی شد به دبیرخانه مراجعه و طبق ضوابط اقدام کند.
مزایای این امر عبارت است از :
– تسهیل کار مراجعین
– سیاست های اداره کل ثبت شرکتها جهت حذف محدودیت ها و موانع در مراحل ثبت شرکت ها.

مدارک لازم جهت ثبت شرکت رایانه ای
1.  کپی مدارک شناسایی مدیر عامل.
2.  کپی مدارک تحصیلی مدیر عامل.
3. کپی اساسنامه شرکت و آخرین اظهارنامه مالیاتی.
4. کپی روزنامه رسمی آگهی تأسیس شرکت.
5. آگهی آخرین تغییرات شرکت.
6.  کپی لیست بیمه در صورت تازگی تأسیس شرکت.
تقاضای ثبت شرکت و مدارک ارسالی به وسیله نظام صنفی رایانه ای استان به مدت حداکثر پانزده روز انجام می گیرد.

سازمان نظام صنفی رایانه ای کشور
تمام شرکتهایی که به منظور فعالیت های نظارت، طراحی، نصب و راه اندازی، پشتیبانی و آموزش سیستمهای  نرم افزار، سخت افزار، شبکه های اطلاع رسانی و.. تشکیل می شوند باید بعد از ثبت شرکت خود مطابق قانون تجارت و قبل از شروع فعالیت به نظام صنفی استان خود مراجعه مجوز فعالیت را دریافت کنند.

شرایط عضویت در نظام صنفی رایانه ای
1. موضوع  فعالیت آنها طبق اساسنامه شرکت یکی از فعالیتهای رایانه ای در بند 1 باشد.
2. مدیر عامل باید حداقل مدرک کارشناسی داشته باشد.
3. در استان مورد درخواست ثبت شده باشد
4. مرکز اصلی شرکت در استان مورد درخواست باشد.
شرکتهایی می توانند بعد از ثبت از طریق شورا احراز صلاحیت و طبقه بندی شوند که موضوع فعالیتشان منحصرا در زمینه انفورماتیک باشد. اصولاَ برای اخذ گرید و یا اخذ رتبه انفورماتیک مدارک تحصیلی مدیر عامل و کارشناسان مورد بررسی قرار می گیرد. مدیرعامل می بایست در یکی از رشته های علوم کامپیوتر و مهندسی کامپیوتر (سخت افزار و نرم افزار و کلیه گرایش ها)، مهندسی فناوری اطلاعات، مهندسی برق، مهندسی مکانیک، مهندسی عمران، مهندسی شیمی، مهندسی صنایع، ریاضی، فیزیک و آمار دارای حداقل مدرک کارشناسی معتبر از سوی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و یا وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی باشد و به طور تمام وقت در شرکت حضور داشته باشد. ملاک تمام وقت بودن ارائه فهرست بیمه شرکت است. در صورتی که مدیر عامل مدرک دیپلم یا فوق دیپلم داشته باشد با ارائه سابقه کار تخصصی در زمینه انفورماتیک و عضویت در هیئت مدیره یا مدیرعاملی شرکت های دارای گواهی رتبه بندی انفورماتیک (دیپلم: 10 سال- فوق دیپلم کامپیوتر: 4 سال- فوق دیپلم در رشته های مرتبط: 6 سال-فوق دیپلم در سایر رشته ها: 8 سال) می تواند نسبت به اخذ رتبه اقدام نماید. همچنین ، شرکت مذکور می بایست حداقل دارای دو کارشناس تمام وقت (با ارائه سه فهرست بیمه متوالی) با حداقل مدرک کارشناسی در رشته های مذکور باشد.
شایان ذکر است ، تا سال 84 دو پارامتر ” میزان حقوق و دستمزد پرداختی شرکت ها به کارکنان ” و ” میانگین درآمد مشمول مالیاتی شرکت ها ” عوامل تعیین کننده رتبه شرکت ها در شورای عالی انفورماتیک بودند اما بر اساس تغییرات اعمال شده در سال 90، عامل ” رضایت مشتری ” نیز  به عنوان سومین پارامتر تعیین رتبه بندی شرکت ها در نظر گرفته شده است .


نوشته شده در : سه شنبه 14 آبان 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

انواع موسسات غیر تجاری


 
موسسات غیر تجاری به موسساتی گفته می شود که فعالیت تجاری انجام نمی دهند. به موجب ماده 1 آیین نامه اصلاحی ثبت تشکیلات و موسسات غیرتجاری مقصود کلیه تشکیلات و موسساتی است که برای مقاصد غیرتجاری از قبیل امور علمی و ادبی یا امور خیریه و امثال آن تشکیل می شود. اعم از آنکه موسسین و تشکیل دهندگان قصد انتفاع داشته و یا نداشته باشند.
تشکیلات مذکور می توانند تحت عناوین انجمن، بنگاه، موسسه، کانون و نظایر آن تاسیس شوند لیکن استفاده از عناوینی که مختص تشکیلات دولتی است نظیر سازمان،وزارت یا اداره و دایره میسر نیست.

انواع تشکیلات و موسسات غیر تجاری
مطابق ماده 2 آیین نامه اصلاحی ثبت تشکیلات و موسسات غیرتجاری مصوب 1337 تشکیلات و موسسات مزبور از لحاظ انطباق با مقررات این آیین نامه به دو قسمت تقسیم می شوند :
الف) موسساتی که هدفش جلب منافع و تقسیم آن بین اعضاء خود نباشد.اینگونه موسسات اصطلاحاَ موسسات غیر انتفاعی نامیده می شوند.موسسات خیریه و انجمن های اسلامی و تخصصی و احزاب و صندوق های قرض الحسنه و گروه های سیاسی را می توان از موسسات غیر انتفاعی دانست.
ب) موسساتی که هدفش جلب منافع مادی و تقسیم منافع مزبور بین اعضاء خود یا غیر باشد مانند کانون های فنی و حقوقی و موسساتی که هدفشان ارائه خدمات شهری از قبیل نظافت و فضای سبز است.
معیار غیرتجاری بودن این موسسات موضوع فعالیت است اعم از این که موسسین قصد انتفاع داشته یا نداشته باشند. موسسات غیرتجاری نیز باید همانند شرکت های تجاری به ثبت برسند.

مدارک لازم برای ثبت موسسه به قرار ذیل است :
1. دو نسخه تقاضانامه تکمیل شده
2. دو نسخه اساسنامه تکمیل شده
3. تکمیل فرم تعیین نام به ترتیب اولویت نام های پیشنهادی
4. تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت موسسین و مدیران
5. اصل مجوز فعالیت از مراجع ذیربط در مواردی ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
6. دو نسخه صورتجلسه مجمع عمومی موسسین
7. دو نسخه صورتجلسه هیات مدیره یا رکن اداره کننده
8. چنانچه موسسه در کشور دیگری هم به ثبت رسیده است ارائه گواهی نامه تصدیق به همراه ترجمه فارسی ( دو نسخه )
9. اصل وکالتنامه وکیل دادگستری در صورتی که ثبت شرکت توسط وکیل صورت پذیرد.
ثبت تشکیلات و موسسات مزبور در تهران در اداره ثبت شرکت ها و در شهرستان ها در اداره ثبت مرکز اصلی آن به عمل خواهد آمد. همچنین ثبت موسسات و تشکیلات غیرتجاری که در خارج از کشور به ثبت رسیده است فقط در تهران در اداره ثبت شرکت ها به عمل خواهد آمد.
پایان حیات شخصیت حقوقی موسسات و تشکیلات غیرتجاری با انحلال صورت می گیرد. انحلال شرکت تنها راه پایان دادن به شخصیت حقوقی اینگونه موسسات است که می تواند به صورت اختیاری و اجباری صورت گیرد که در قوانین و مقررات به آن ها اشاره صریح گردیده است.
نکته :
موسسات غیر انتفاعی به دو شیوه منحل می شود اول انحلال اختیاری یعنی اختیاری یعنی مجمع عمومی تصمیم به انحلال موسسه می گیرد و دوم انحلال اجباری که به موجب حکم دادگاه موسسه منحل محسوب می گردد.


نوشته شده در : دوشنبه 13 آبان 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

مراحل و مدارک لازم برای ثبت برند

کلمه برند (brand) ریشه در کلمه اسکاندیناوی برندر دارد. در واقع، در آن زمان علامت تجاری وسیله ای برای تشخیص صاحبان اصلی حیوانات به حساب می آمد و صاحب حیوانات با سوزاندن تن آن ها به شکل یک علامت ویژه، آن ها را علامت گذاری می کردند. امروزه، برندها علائمی هستند که برای معرفی کالا و محصول از لحاظ کیفیت و ضمانت مرغوبیت جنس آن ها مورد استفاده قرار می گیرند و می تواند نقش، رقم، حرف و … باشد.
ثبت علامت اختیاری است مگر در مواردی که دولت الزامی قرار دهد. به عنوان مثال، مواد غذایی که باید در لفاف و ظروف مخصوصی باشد مثل : کنسرو، کره و … یا نوشابه و آب های گازدار، یا لوازم آرایشی که اثر مستقیم روی پوست بدن انسان دارد. مثل : صابون، عطر، ادکلن و یا داروهای اختصاصی با موارد استعمال طبی اعم از انسانی و حیوانی ” مصوب 30 اردیبهشت ماه 1328 هیات دولت “.
علامت تجاری باید جدید باشد و سابقه ثبت و استعمال توسط دیگران را نداشته باشد. باید ابتکاری و توام با طراحی و ظرایف شکلی باشد. طوری باشد که مشتری را به اشتباه و سردرگمی و در نتیجه به انتخاب نادرست سوق ندهد.
شایان ذکر است ، با توجه به جدول طبقه بندی کالا،هرگاه برای نوعی کالای مشخص علامتی از طبقه ای خاص استفاده شود، شخص دیگری که پس از انتخاب علامت مذکور بخواهد برای کالای خود از نوع مشابه از طبقه مزبور و از همان علامت قبلی استفاده کند،با ممنوعیت استفاده و ثبت علامت مواجه خواهد شد.
به موجب ماده 12 قانون ثبت و علائم و اختراعات : ” علامت تجاری قابل نقل و انتقال است ولی انتقال آن در مقابل اشخاص ثالث وقتی معتبر خواهد بود که موافق مقررات این قانون به ثبت رسیده باشد”. در صورت ثبت، دولت از آن حمایت می کند. مدت حمایت دولت از این علامت ده سال از تاریخ تسلیم اظهارنامه می باشد.  مرجع ثبت ، اداره ثبت شرکت ها و مالکیت صنعتی است.
ثبت علامت قابل اعتراض از سوی اشخاص ذی نفع است. کلیه دعاوی حقوقی و جزایی مربوط به علامت تجاری در دادگاه های تهران رسیدگی می شود. مطابق ماده 5 قانون ثبت علائم و اختراعات ایران، ثبت علامت های ذیل به عنوان علامت تجاری ممنوع است :
1. پرچم مملکتی ایران و هر پرچم دیگری که دولت ایران استعمال آن را به طور علامت تجاری منع کند و همچنین مدال ها و نشانه ها و انگ های دولت ایران .
2. کلمات و یا عباراتی که موهم انتساب به مقامات رسمی ایران باشد از قبیل دولتی و امثال آن .
3. علائم موسسات رسمی مانند هلال احمر، صلیب سرخ و نظایر آن .
4. علائمی که مخل انتظامات عمومی یا منافی عفت

مدارک لازم جهت  ثبت برند
علامت تجاری ( برند ) به دو نوع حقیقی و حقوقی به ثبت می رسد. بین علامت تجاری حقیقی و حقوقی در مدارک مورد نیاز آن  تفاوت است.برای شخص حقیقی همه ی مدارک باید به نام شخص و مرتبط به طبقه و فعالیت مورد نظر باشد و  در مدارک لازم برای شخص حقوقی تمام  مدارک ومجوزها باید به نام شخصیت حقوقی یعنی شرکت باشد و طبقه ی مورد نظر برای ثبت باید در موضوع شرکت ذکر شده باشد.
الف) شخص حقیقی:
1. کپی شناسنامه شخص متقاضی
2. کپی کارت ملی شخص متقاضی
3. کپی کارت بازرگانی (در صورتی که از حروف لاتین استفاده شده باشد)
4. نمونه علامت تجاری در کادر 10 در 10

5.ارائه نمونه برند طراحی شده در صورت درخواست متقاضی
6. گواهی امضا
7.شماره همراه به نام مالک
8.کد پستی طبق آدرس محل سکونت و محل فعالیت

نکته : کلیه مدارک ترجیحا برابر بااصل شده باشند

ب) شخص حقوقی:
1. کپی شناسنامه دارنده حق امضا
2. کپی کارت دارنده حق امضا
3. کپی روزنامه ی  تاسیس و آخرین تغییرات شرکت (از آخرین تغییرات شرکت نباید بیش از دو سال گذشته باشد)
4. کپی کارت بازرگانی (در صورتی که از حروف لاتین استفاده شده باشد)
5. یک نمونه از علامت مورد تقاضا (در کادر 10 در 10)

6.ارائه نمونه برند طراحی شده در صورت درخواست متقاضی

7. گواهی امضا دارنده حق امضا
8. شماره تماس شرکت و شماره همراه به نام دارنده حق امضا

مدارک ترجیحا برابر با اصل شده باشند
نکته: در صورتی که در تصویر علامت یا نام مورد نظر شما جهت ثبت کلمه یا حروف لاتین استفاده نشده باشد،ارائه ی کارت بازرگانی الزامی نخواهد بود.

مراحل ثبت علامت تجاری
اولین اقدام جهت ثبت برند ، انتخاب نام برای آن است. بحث برند و عوامل انتخاب نام برند یکی از عوامل مهم و تاثیرگذار حتی در سطح بین المللی است .
در انتخاب نام برند ، توجه به نکات ذیل الزامی است:
الف- اسامی عام را نمی توان به نام علامت تجاری یا برند انتخاب نمود.زیرا این نوع کلمات جنبه عمومی داشته و مختص نوع بخصوصی از کالا نمی تواند باشد.مثلاَ کلمه قند را نمی توان برای محصول قند انتخاب نمود و یا اینکه شکل ماهی را بدون آنکه حالت مخصوصی داشته باشد نمی توان برای کنسرو ماهی انتخاب نمود.
ب- اوصاف اجناس نمی توانند به عنوان علامت تجاری انتخاب شوند، مانند باقلوای شیرین
ج- نشانه های ساده مانند خط مستقیم و اشکال هندسی یا رنگ های عادی نباید به عنوان علامت اختیار شوند مگر آنکه از ترکیب آن ها تصویر ابتکاری پیدا شود.
انتخاب ارقام برای علامت تجاری اگر حاکی از کیفیت جنس نباشد،اصولاَ اشکالی ندارد.مثلاَ انتخاب 222 برای نوعی از پارچه یا ارقام 4711 برای ادوکلن،ولی انتخاب ارقام 30 یا 40 یا 50 برای روغن موتور چون شاید به نظر مشتری حاکی از کیفیت جنس و درجه غلظت آن باشد جایز نیست.
 
– انتخاب نوع اظهارنامه
– درج مشخصات مالک
– بارگذاری مدارک خواسته شده
– بازبینی اطلاعات وارد شده و تایید اطلاعات
– پرداخت هزینه ثبتی از طریق اینترنت
سپس، اداره مالکیت صنعتی ، به بررسی مدارک می پردازد، چنانچه نواقصی در آن ها مشاهده نماید ابلاغ رفع نقص ارسال می گردد و باید نقص را رفع نمایید و در صورت عدم نقص اطلاعات، آن را تایید می کند و مراتب ثبت و واریز مبلغ نهایی به متقاضی اطلاع رسانی می شود. در رابطه با هزینه ی واریزی چند نکته قابل ذکر است :
1. هزینه ی واریزی بر حسب حقیقی یا حقوقی بودن متقاضی ثبت علائم تجاری متفاوت می باشد.
2. علاوه بر هزینه های واریزی همان طور که در ادامه خواهیم گفتیم ، هر علامت تجاری چاپ دو آگهی در روزنامه ی رسمی کشور را نیز دارد که با توجه به تعداد خطوط و ابعاد علامت تجاری و سیاه سفید یا رنگی بودن آن هزینه خواهد داشت.
پس از طی این مراحل، مراتب در روزنامه رسمی با قید نام و نشانی صاحب علامت و کالاهایی که در آن ها از علامت استفاده می شود آگهی می گردد. چنانچه  ظرف 30 روز از تاریخ نشر آگهی اعتراضی از طرف اشخاص ذی نفع به عمل نیاید اداره ثبت علامت مورد تقاضا را به نام متقاضی در دفتر مخصوص به ثبت رسانیده و گواهی ثبت را به درخواست کننده تسلیم می نماید.
پس از ثبت علامت تصدیقی که حاوی نکات ذیل باشد با الصاق یک نمونه کامل از علامت بر روی آن به صاحب علامت یا نماینده او تسلیم می شود:
1- تاریخ وصول اظهارنامه و شماره ثبت آن در دفتر ثبت اظهارنامه
2- تاریخ ثبت علامت و شماره ثبت آن
3- اسم و اقامتگاه و تابعیت صاحب علامت
4- نوع مال التجاره و یا محصول و طبقات محصولی که علامت برای تشخیص آن به کار می رود.
5- تعیین اجزایی که صاحب علامت حق استفاده انحصاری آن را به خود تخصیص ثبت رسیده باشد.
6- تاریخ و شماره و محل ثبت در خارجه در صورتی که علامت قبلاَ در خارجه به ثبت رسیده باشد.
7- تاریخ صدور تصدیق
8- مدت اعتبار ثبت علامت
9- امضای رییس شعبه ثبت علائم تجارتی و مدیر کل ثبت اسناد و املاک


نوشته شده در : یکشنبه 12 آبان 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

مراحل و مدارک لازم برای ثبت برند


کلمه برند (brand) ریشه در کلمه اسکاندیناوی برندر دارد. در واقع، در آن زمان علامت تجاری وسیله ای برای تشخیص صاحبان اصلی حیوانات به حساب می آمد و صاحب حیوانات با سوزاندن تن آن ها به شکل یک علامت ویژه، آن ها را علامت گذاری می کردند. امروزه، برندها علائمی هستند که برای معرفی کالا و محصول از لحاظ کیفیت و ضمانت مرغوبیت جنس آن ها مورد استفاده قرار می گیرند و می تواند نقش، رقم، حرف و … باشد.
ثبت علامت اختیاری است مگر در مواردی که دولت الزامی قرار دهد. به عنوان مثال، مواد غذایی که باید در لفاف و ظروف مخصوصی باشد مثل : کنسرو، کره و … یا نوشابه و آب های گازدار، یا لوازم آرایشی که اثر مستقیم روی پوست بدن انسان دارد. مثل : صابون، عطر، ادکلن و یا داروهای اختصاصی با موارد استعمال طبی اعم از انسانی و حیوانی ” مصوب 30 اردیبهشت ماه 1328 هیات دولت “.
علامت تجاری باید جدید باشد و سابقه ثبت و استعمال توسط دیگران را نداشته باشد. باید ابتکاری و توام با طراحی و ظرایف شکلی باشد. طوری باشد که مشتری را به اشتباه و سردرگمی و در نتیجه به انتخاب نادرست سوق ندهد.
شایان ذکر است ، با توجه به جدول طبقه بندی کالا،هرگاه برای نوعی کالای مشخص علامتی از طبقه ای خاص استفاده شود، شخص دیگری که پس از انتخاب علامت مذکور بخواهد برای کالای خود از نوع مشابه از طبقه مزبور و از همان علامت قبلی استفاده کند،با ممنوعیت استفاده و ثبت علامت مواجه خواهد شد.
به موجب ماده 12 قانون ثبت و علائم و اختراعات : ” علامت تجاری قابل نقل و انتقال است ولی انتقال آن در مقابل اشخاص ثالث وقتی معتبر خواهد بود که موافق مقررات این قانون به ثبت رسیده باشد”. در صورت ثبت، دولت از آن حمایت می کند. مدت حمایت دولت از این علامت ده سال از تاریخ تسلیم اظهارنامه می باشد.  مرجع ثبت ، اداره ثبت شرکت ها و مالکیت صنعتی است.
ثبت علامت قابل اعتراض از سوی اشخاص ذی نفع است. کلیه دعاوی حقوقی و جزایی مربوط به علامت تجاری در دادگاه های تهران رسیدگی می شود. مطابق ماده 5 قانون ثبت علائم و اختراعات ایران، ثبت علامت های ذیل به عنوان علامت تجاری ممنوع است :
1. پرچم مملکتی ایران و هر پرچم دیگری که دولت ایران استعمال آن را به طور علامت تجاری منع کند و همچنین مدال ها و نشانه ها و انگ های دولت ایران .
2. کلمات و یا عباراتی که موهم انتساب به مقامات رسمی ایران باشد از قبیل دولتی و امثال آن .
3. علائم موسسات رسمی مانند هلال احمر، صلیب سرخ و نظایر آن .
4. علائمی که مخل انتظامات عمومی یا منافی عفت

مدارک لازم جهت  ثبت برند
علامت تجاری ( برند ) به دو نوع حقیقی و حقوقی به ثبت می رسد. بین علامت تجاری حقیقی و حقوقی در مدارک مورد نیاز آن  تفاوت است.برای شخص حقیقی همه ی مدارک باید به نام شخص و مرتبط به طبقه و فعالیت مورد نظر باشد و  در مدارک لازم برای شخص حقوقی تمام  مدارک ومجوزها باید به نام شخصیت حقوقی یعنی شرکت باشد و طبقه ی مورد نظر برای ثبت باید در موضوع شرکت ذکر شده باشد.
الف) شخص حقیقی:
1. کپی شناسنامه شخص متقاضی
2. کپی کارت ملی شخص متقاضی
3. کپی کارت بازرگانی (در صورتی که از حروف لاتین استفاده شده باشد)
4. نمونه علامت تجاری در کادر 10 در 10

5.ارائه نمونه برند طراحی شده در صورت درخواست متقاضی
6. گواهی امضا
7.شماره همراه به نام مالک
8.کد پستی طبق آدرس محل سکونت و محل فعالیت

نکته : کلیه مدارک ترجیحا برابر بااصل شده باشند

ب) شخص حقوقی:
1. کپی شناسنامه دارنده حق امضا
2. کپی کارت دارنده حق امضا
3. کپی روزنامه ی  تاسیس و آخرین تغییرات شرکت (از آخرین تغییرات شرکت نباید بیش از دو سال گذشته باشد)
4. کپی کارت بازرگانی (در صورتی که از حروف لاتین استفاده شده باشد)
5. یک نمونه از علامت مورد تقاضا (در کادر 10 در 10)

6.ارائه نمونه برند طراحی شده در صورت درخواست متقاضی

7. گواهی امضا دارنده حق امضا
8. شماره تماس شرکت و شماره همراه به نام دارنده حق امضا

مدارک ترجیحا برابر با اصل شده باشند
نکته: در صورتی که در تصویر علامت یا نام مورد نظر شما جهت ثبت کلمه یا حروف لاتین استفاده نشده باشد،ارائه ی کارت بازرگانی الزامی نخواهد بود.

مراحل ثبت علامت تجاری
اولین اقدام جهت ثبت برند ، انتخاب نام برای آن است. بحث برند و عوامل انتخاب نام برند یکی از عوامل مهم و تاثیرگذار حتی در سطح بین المللی است .
در انتخاب نام برند ، توجه به نکات ذیل الزامی است:
الف- اسامی عام را نمی توان به نام علامت تجاری یا برند انتخاب نمود.زیرا این نوع کلمات جنبه عمومی داشته و مختص نوع بخصوصی از کالا نمی تواند باشد.مثلاَ کلمه قند را نمی توان برای محصول قند انتخاب نمود و یا اینکه شکل ماهی را بدون آنکه حالت مخصوصی داشته باشد نمی توان برای کنسرو ماهی انتخاب نمود.
ب- اوصاف اجناس نمی توانند به عنوان علامت تجاری انتخاب شوند، مانند باقلوای شیرین
ج- نشانه های ساده مانند خط مستقیم و اشکال هندسی یا رنگ های عادی نباید به عنوان علامت اختیار شوند مگر آنکه از ترکیب آن ها تصویر ابتکاری پیدا شود.
انتخاب ارقام برای علامت تجاری اگر حاکی از کیفیت جنس نباشد،اصولاَ اشکالی ندارد.مثلاَ انتخاب 222 برای نوعی از پارچه یا ارقام 4711 برای ادوکلن،ولی انتخاب ارقام 30 یا 40 یا 50 برای روغن موتور چون شاید به نظر مشتری حاکی از کیفیت جنس و درجه غلظت آن باشد جایز نیست.
 
– انتخاب نوع اظهارنامه
– درج مشخصات مالک
– بارگذاری مدارک خواسته شده
– بازبینی اطلاعات وارد شده و تایید اطلاعات
– پرداخت هزینه ثبتی از طریق اینترنت
سپس، اداره مالکیت صنعتی ، به بررسی مدارک می پردازد، چنانچه نواقصی در آن ها مشاهده نماید ابلاغ رفع نقص ارسال می گردد و باید نقص را رفع نمایید و در صورت عدم نقص اطلاعات، آن را تایید می کند و مراتب ثبت و واریز مبلغ نهایی به متقاضی اطلاع رسانی می شود. در رابطه با هزینه ی واریزی چند نکته قابل ذکر است :
1. هزینه ی واریزی بر حسب حقیقی یا حقوقی بودن متقاضی ثبت علائم تجاری متفاوت می باشد.
2. علاوه بر هزینه های واریزی همان طور که در ادامه خواهیم گفتیم ، هر علامت تجاری چاپ دو آگهی در روزنامه ی رسمی کشور را نیز دارد که با توجه به تعداد خطوط و ابعاد علامت تجاری و سیاه سفید یا رنگی بودن آن هزینه خواهد داشت.
پس از طی این مراحل، مراتب در روزنامه رسمی با قید نام و نشانی صاحب علامت و کالاهایی که در آن ها از علامت استفاده می شود آگهی می گردد. چنانچه  ظرف 30 روز از تاریخ نشر آگهی اعتراضی از طرف اشخاص ذی نفع به عمل نیاید اداره ثبت علامت مورد تقاضا را به نام متقاضی در دفتر مخصوص به ثبت رسانیده و گواهی ثبت را به درخواست کننده تسلیم می نماید.
پس از ثبت علامت تصدیقی که حاوی نکات ذیل باشد با الصاق یک نمونه کامل از علامت بر روی آن به صاحب علامت یا نماینده او تسلیم می شود:
1- تاریخ وصول اظهارنامه و شماره ثبت آن در دفتر ثبت اظهارنامه
2- تاریخ ثبت علامت و شماره ثبت آن
3- اسم و اقامتگاه و تابعیت صاحب علامت
4- نوع مال التجاره و یا محصول و طبقات محصولی که علامت برای تشخیص آن به کار می رود.
5- تعیین اجزایی که صاحب علامت حق استفاده انحصاری آن را به خود تخصیص ثبت رسیده باشد.
6- تاریخ و شماره و محل ثبت در خارجه در صورتی که علامت قبلاَ در خارجه به ثبت رسیده باشد.
7- تاریخ صدور تصدیق
8- مدت اعتبار ثبت علامت
9- امضای رییس شعبه ثبت علائم تجارتی و مدیر کل ثبت اسناد و املاک


نوشته شده در : یکشنبه 12 آبان 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

مراحل و مدارک لازم برای ثبت برند


 

کلمه برند (brand) ریشه در کلمه اسکاندیناوی برندر دارد. در واقع، در آن زمان علامت تجاری وسیله ای برای تشخیص صاحبان اصلی حیوانات به حساب می آمد و صاحب حیوانات با سوزاندن تن آن ها به شکل یک علامت ویژه، آن ها را علامت گذاری می کردند. امروزه، برندها علائمی هستند که برای معرفی کالا و محصول از لحاظ کیفیت و ضمانت مرغوبیت جنس آن ها مورد استفاده قرار می گیرند و می تواند نقش، رقم، حرف و … باشد.
ثبت علامت اختیاری است مگر در مواردی که دولت الزامی قرار دهد. به عنوان مثال، مواد غذایی که باید در لفاف و ظروف مخصوصی باشد مثل : کنسرو، کره و … یا نوشابه و آب های گازدار، یا لوازم آرایشی که اثر مستقیم روی پوست بدن انسان دارد. مثل : صابون، عطر، ادکلن و یا داروهای اختصاصی با موارد استعمال طبی اعم از انسانی و حیوانی ” مصوب 30 اردیبهشت ماه 1328 هیات دولت “.
علامت تجاری باید جدید باشد و سابقه ثبت و استعمال توسط دیگران را نداشته باشد. باید ابتکاری و توام با طراحی و ظرایف شکلی باشد. طوری باشد که مشتری را به اشتباه و سردرگمی و در نتیجه به انتخاب نادرست سوق ندهد.
شایان ذکر است ، با توجه به جدول طبقه بندی کالا،هرگاه برای نوعی کالای مشخص علامتی از طبقه ای خاص استفاده شود، شخص دیگری که پس از انتخاب علامت مذکور بخواهد برای کالای خود از نوع مشابه از طبقه مزبور و از همان علامت قبلی استفاده کند،با ممنوعیت استفاده و ثبت علامت مواجه خواهد شد.
به موجب ماده 12 قانون ثبت و علائم و اختراعات : ” علامت تجاری قابل نقل و انتقال است ولی انتقال آن در مقابل اشخاص ثالث وقتی معتبر خواهد بود که موافق مقررات این قانون به ثبت رسیده باشد”. در صورت ثبت، دولت از آن حمایت می کند. مدت حمایت دولت از این علامت ده سال از تاریخ تسلیم اظهارنامه می باشد.  مرجع ثبت ، اداره ثبت شرکت ها و مالکیت صنعتی است.
ثبت علامت قابل اعتراض از سوی اشخاص ذی نفع است. کلیه دعاوی حقوقی و جزایی مربوط به علامت تجاری در دادگاه های تهران رسیدگی می شود. مطابق ماده 5 قانون ثبت علائم و اختراعات ایران، ثبت علامت های ذیل به عنوان علامت تجاری ممنوع است :
1. پرچم مملکتی ایران و هر پرچم دیگری که دولت ایران استعمال آن را به طور علامت تجاری منع کند و همچنین مدال ها و نشانه ها و انگ های دولت ایران .
2. کلمات و یا عباراتی که موهم انتساب به مقامات رسمی ایران باشد از قبیل دولتی و امثال آن .
3. علائم موسسات رسمی مانند هلال احمر، صلیب سرخ و نظایر آن .
4. علائمی که مخل انتظامات عمومی یا منافی عفت

مدارک لازم جهت  ثبت برند
علامت تجاری ( برند ) به دو نوع حقیقی و حقوقی به ثبت می رسد. بین علامت تجاری حقیقی و حقوقی در مدارک مورد نیاز آن  تفاوت است.برای شخص حقیقی همه ی مدارک باید به نام شخص و مرتبط به طبقه و فعالیت مورد نظر باشد و  در مدارک لازم برای شخص حقوقی تمام  مدارک ومجوزها باید به نام شخصیت حقوقی یعنی شرکت باشد و طبقه ی مورد نظر برای ثبت باید در موضوع شرکت ذکر شده باشد.
الف) شخص حقیقی:
1. کپی شناسنامه شخص متقاضی
2. کپی کارت ملی شخص متقاضی
3. کپی کارت بازرگانی (در صورتی که از حروف لاتین استفاده شده باشد)
4. نمونه علامت تجاری در کادر 10 در 10

5.ارائه نمونه برند طراحی شده در صورت درخواست متقاضی
6. گواهی امضا
7.شماره همراه به نام مالک
8.کد پستی طبق آدرس محل سکونت و محل فعالیت

نکته : کلیه مدارک ترجیحا برابر بااصل شده باشند

ب) شخص حقوقی:
1. کپی شناسنامه دارنده حق امضا
2. کپی کارت دارنده حق امضا
3. کپی روزنامه ی  تاسیس و آخرین تغییرات شرکت (از آخرین تغییرات شرکت نباید بیش از دو سال گذشته باشد)
4. کپی کارت بازرگانی (در صورتی که از حروف لاتین استفاده شده باشد)
5. یک نمونه از علامت مورد تقاضا (در کادر 10 در 10)

6.ارائه نمونه برند طراحی شده در صورت درخواست متقاضی

7. گواهی امضا دارنده حق امضا
8. شماره تماس شرکت و شماره همراه به نام دارنده حق امضا

مدارک ترجیحا برابر با اصل شده باشند
نکته: در صورتی که در تصویر علامت یا نام مورد نظر شما جهت ثبت کلمه یا حروف لاتین استفاده نشده باشد،ارائه ی کارت بازرگانی الزامی نخواهد بود.

مراحل ثبت علامت تجاری
اولین اقدام جهت ثبت برند ، انتخاب نام برای آن است. بحث برند و عوامل انتخاب نام برند یکی از عوامل مهم و تاثیرگذار حتی در سطح بین المللی است .
در انتخاب نام برند ، توجه به نکات ذیل الزامی است:
الف- اسامی عام را نمی توان به نام علامت تجاری یا برند انتخاب نمود.زیرا این نوع کلمات جنبه عمومی داشته و مختص نوع بخصوصی از کالا نمی تواند باشد.مثلاَ کلمه قند را نمی توان برای محصول قند انتخاب نمود و یا اینکه شکل ماهی را بدون آنکه حالت مخصوصی داشته باشد نمی توان برای کنسرو ماهی انتخاب نمود.
ب- اوصاف اجناس نمی توانند به عنوان علامت تجاری انتخاب شوند، مانند باقلوای شیرین
ج- نشانه های ساده مانند خط مستقیم و اشکال هندسی یا رنگ های عادی نباید به عنوان علامت اختیار شوند مگر آنکه از ترکیب آن ها تصویر ابتکاری پیدا شود.
انتخاب ارقام برای علامت تجاری اگر حاکی از کیفیت جنس نباشد،اصولاَ اشکالی ندارد.مثلاَ انتخاب 222 برای نوعی از پارچه یا ارقام 4711 برای ادوکلن،ولی انتخاب ارقام 30 یا 40 یا 50 برای روغن موتور چون شاید به نظر مشتری حاکی از کیفیت جنس و درجه غلظت آن باشد جایز نیست.
انتخاب حروف نیز برای علامت اشکالی ندارد و امروزه اغلب علامات کارخانجات حروف اولیه نام کارخانه را نشان می دهد. مانند G.E.C-Fiat و غیره
پس از انتخاب نام، باید اظهارنامه را در سامانه اداره مالکیت صنعتی ثبت کرد. برای این منظور به پایگاه اینترنتی مالکیت صنعتی ( قسمت ثبت علائم تجاری ) به نشانی http://ip.ssaa.ir  مراجعه نمایید. مراحل ثبت نام در سامانه به قرار ذیل است :
– انتخاب نوع اظهارنامه
– درج مشخصات مالک
– بارگذاری مدارک خواسته شده
– بازبینی اطلاعات وارد شده و تایید اطلاعات
– پرداخت هزینه ثبتی از طریق اینترنت
سپس، اداره مالکیت صنعتی ، به بررسی مدارک می پردازد، چنانچه نواقصی در آن ها مشاهده نماید ابلاغ رفع نقص ارسال می گردد و باید نقص را رفع نمایید و در صورت عدم نقص اطلاعات، آن را تایید می کند و مراتب ثبت و واریز مبلغ نهایی به متقاضی اطلاع رسانی می شود. در رابطه با هزینه ی واریزی چند نکته قابل ذکر است :
1. هزینه ی واریزی بر حسب حقیقی یا حقوقی بودن متقاضی ثبت علائم تجاری متفاوت می باشد.
2. علاوه بر هزینه های واریزی همان طور که در ادامه خواهیم گفتیم ، هر علامت تجاری چاپ دو آگهی در روزنامه ی رسمی کشور را نیز دارد که با توجه به تعداد خطوط و ابعاد علامت تجاری و سیاه سفید یا رنگی بودن آن هزینه خواهد داشت.
پس از طی این مراحل، مراتب در روزنامه رسمی با قید نام و نشانی صاحب علامت و کالاهایی که در آن ها از علامت استفاده می شود آگهی می گردد. چنانچه  ظرف 30 روز از تاریخ نشر آگهی اعتراضی از طرف اشخاص ذی نفع به عمل نیاید اداره ثبت علامت مورد تقاضا را به نام متقاضی در دفتر مخصوص به ثبت رسانیده و گواهی ثبت را به درخواست کننده تسلیم می نماید.
پس از ثبت علامت تصدیقی که حاوی نکات ذیل باشد با الصاق یک نمونه کامل از علامت بر روی آن به صاحب علامت یا نماینده او تسلیم می شود:
1- تاریخ وصول اظهارنامه و شماره ثبت آن در دفتر ثبت اظهارنامه
2- تاریخ ثبت علامت و شماره ثبت آن
3- اسم و اقامتگاه و تابعیت صاحب علامت
4- نوع مال التجاره و یا محصول و طبقات محصولی که علامت برای تشخیص آن به کار می رود.
5- تعیین اجزایی که صاحب علامت حق استفاده انحصاری آن را به خود تخصیص ثبت رسیده باشد.
6- تاریخ و شماره و محل ثبت در خارجه در صورتی که علامت قبلاَ در خارجه به ثبت رسیده باشد.
7- تاریخ صدور تصدیق
8- مدت اعتبار ثبت علامت
9- امضای رییس شعبه ثبت علائم تجارتی و مدیر کل ثبت اسناد و املاک


نوشته شده در : یکشنبه 12 آبان 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

مراحل و مدارک لازم برای ثبت برند


 
کلمه برند (brand) ریشه در کلمه اسکاندیناوی برندر دارد. در واقع، در آن زمان علامت تجاری وسیله ای برای تشخیص صاحبان اصلی حیوانات به حساب می آمد و صاحب حیوانات با سوزاندن تن آن ها به شکل یک علامت ویژه، آن ها را علامت گذاری می کردند. امروزه، برندها علائمی هستند که برای معرفی کالا و محصول از لحاظ کیفیت و ضمانت مرغوبیت جنس آن ها مورد استفاده قرار می گیرند و می تواند نقش، رقم، حرف و … باشد.
ثبت علامت اختیاری است مگر در مواردی که دولت الزامی قرار دهد. به عنوان مثال، مواد غذایی که باید در لفاف و ظروف مخصوصی باشد مثل : کنسرو، کره و … یا نوشابه و آب های گازدار، یا لوازم آرایشی که اثر مستقیم روی پوست بدن انسان دارد. مثل : صابون، عطر، ادکلن و یا داروهای اختصاصی با موارد استعمال طبی اعم از انسانی و حیوانی ” مصوب 30 اردیبهشت ماه 1328 هیات دولت “.
علامت تجاری باید جدید باشد و سابقه ثبت و استعمال توسط دیگران را نداشته باشد. باید ابتکاری و توام با طراحی و ظرایف شکلی باشد. طوری باشد که مشتری را به اشتباه و سردرگمی و در نتیجه به انتخاب نادرست سوق ندهد.
شایان ذکر است ، با توجه به جدول طبقه بندی کالا،هرگاه برای نوعی کالای مشخص علامتی از طبقه ای خاص استفاده شود، شخص دیگری که پس از انتخاب علامت مذکور بخواهد برای کالای خود از نوع مشابه از طبقه مزبور و از همان علامت قبلی استفاده کند،با ممنوعیت استفاده و ثبت علامت مواجه خواهد شد.
به موجب ماده 12 قانون ثبت و علائم و اختراعات : ” علامت تجاری قابل نقل و انتقال است ولی انتقال آن در مقابل اشخاص ثالث وقتی معتبر خواهد بود که موافق مقررات این قانون به ثبت رسیده باشد”. در صورت ثبت، دولت از آن حمایت می کند. مدت حمایت دولت از این علامت ده سال از تاریخ تسلیم اظهارنامه می باشد.  مرجع ثبت ، اداره ثبت شرکت ها و مالکیت صنعتی است.
ثبت علامت قابل اعتراض از سوی اشخاص ذی نفع است. کلیه دعاوی حقوقی و جزایی مربوط به علامت تجاری در دادگاه های تهران رسیدگی می شود. مطابق ماده 5 قانون ثبت علائم و اختراعات ایران، ثبت علامت های ذیل به عنوان علامت تجاری ممنوع است :
1. پرچم مملکتی ایران و هر پرچم دیگری که دولت ایران استعمال آن را به طور علامت تجاری منع کند و همچنین مدال ها و نشانه ها و انگ های دولت ایران .
2. کلمات و یا عباراتی که موهم انتساب به مقامات رسمی ایران باشد از قبیل دولتی و امثال آن .
3. علائم موسسات رسمی مانند هلال احمر، صلیب سرخ و نظایر آن .
4. علائمی که مخل انتظامات عمومی یا منافی عفت

مدارک لازم جهت  ثبت برند
علامت تجاری ( برند ) به دو نوع حقیقی و حقوقی به ثبت می رسد. بین علامت تجاری حقیقی و حقوقی در مدارک مورد نیاز آن  تفاوت است.برای شخص حقیقی همه ی مدارک باید به نام شخص و مرتبط به طبقه و فعالیت مورد نظر باشد و  در مدارک لازم برای شخص حقوقی تمام  مدارک ومجوزها باید به نام شخصیت حقوقی یعنی شرکت باشد و طبقه ی مورد نظر برای ثبت باید در موضوع شرکت ذکر شده باشد.
الف) شخص حقیقی:
1. کپی شناسنامه شخص متقاضی
2. کپی کارت ملی شخص متقاضی
3. کپی کارت بازرگانی (در صورتی که از حروف لاتین استفاده شده باشد)
4. نمونه علامت تجاری در کادر 10 در 10

5.ارائه نمونه برند طراحی شده در صورت درخواست متقاضی
6. گواهی امضا
7.شماره همراه به نام مالک
8.کد پستی طبق آدرس محل سکونت و محل فعالیت

نکته : کلیه مدارک ترجیحا برابر بااصل شده باشند

ب) شخص حقوقی:
1. کپی شناسنامه دارنده حق امضا
2. کپی کارت دارنده حق امضا
3. کپی روزنامه ی  تاسیس و آخرین تغییرات شرکت (از آخرین تغییرات شرکت نباید بیش از دو سال گذشته باشد)
4. کپی کارت بازرگانی (در صورتی که از حروف لاتین استفاده شده باشد)
5. یک نمونه از علامت مورد تقاضا (در کادر 10 در 10)

6.ارائه نمونه برند طراحی شده در صورت درخواست متقاضی

7. گواهی امضا دارنده حق امضا
8. شماره تماس شرکت و شماره همراه به نام دارنده حق امضا

مدارک ترجیحا برابر با اصل شده باشند
نکته: در صورتی که در تصویر علامت یا نام مورد نظر شما جهت ثبت کلمه یا حروف لاتین استفاده نشده باشد،ارائه ی کارت بازرگانی الزامی نخواهد بود.

مراحل ثبت علامت تجاری
اولین اقدام جهت ثبت برند ، انتخاب نام برای آن است. بحث برند و عوامل انتخاب نام برند یکی از عوامل مهم و تاثیرگذار حتی در سطح بین المللی است .
در انتخاب نام برند ، توجه به نکات ذیل الزامی است:
الف- اسامی عام را نمی توان به نام علامت تجاری یا برند انتخاب نمود.زیرا این نوع کلمات جنبه عمومی داشته و مختص نوع بخصوصی از کالا نمی تواند باشد.مثلاَ کلمه قند را نمی توان برای محصول قند انتخاب نمود و یا اینکه شکل ماهی را بدون آنکه حالت مخصوصی داشته باشد نمی توان برای کنسرو ماهی انتخاب نمود.
ب- اوصاف اجناس نمی توانند به عنوان علامت تجاری انتخاب شوند، مانند باقلوای شیرین
ج- نشانه های ساده مانند خط مستقیم و اشکال هندسی یا رنگ های عادی نباید به عنوان علامت اختیار شوند مگر آنکه از ترکیب آن ها تصویر ابتکاری پیدا شود.
انتخاب ارقام برای علامت تجاری اگر حاکی از کیفیت جنس نباشد،اصولاَ اشکالی ندارد.مثلاَ انتخاب 222 برای نوعی از پارچه یا ارقام 4711 برای ادوکلن،ولی انتخاب ارقام 30 یا 40 یا 50 برای روغن موتور چون شاید به نظر مشتری حاکی از کیفیت جنس و درجه غلظت آن باشد جایز نیست.
انتخاب حروف نیز برای علامت اشکالی ندارد و امروزه اغلب علامات کارخانجات حروف اولیه نام کارخانه را نشان می دهد. مانند G.E.C-Fiat و غیره
پس از انتخاب نام، باید اظهارنامه را در سامانه اداره مالکیت صنعتی ثبت کرد. برای این منظور به پایگاه اینترنتی مالکیت صنعتی ( قسمت ثبت علائم تجاری ) به نشانی http://ip.ssaa.ir  مراجعه نمایید. مراحل ثبت نام در سامانه به قرار ذیل است :
– انتخاب نوع اظهارنامه
– درج مشخصات مالک
– بارگذاری مدارک خواسته شده
– بازبینی اطلاعات وارد شده و تایید اطلاعات
– پرداخت هزینه ثبتی از طریق اینترنت
سپس، اداره مالکیت صنعتی ، به بررسی مدارک می پردازد، چنانچه نواقصی در آن ها مشاهده نماید ابلاغ رفع نقص ارسال می گردد و باید نقص را رفع نمایید و در صورت عدم نقص اطلاعات، آن را تایید می کند و مراتب ثبت و واریز مبلغ نهایی به متقاضی اطلاع رسانی می شود. در رابطه با هزینه ی واریزی چند نکته قابل ذکر است :
1. هزینه ی واریزی بر حسب حقیقی یا حقوقی بودن متقاضی ثبت علائم تجاری متفاوت می باشد.
2. علاوه بر هزینه های واریزی همان طور که در ادامه خواهیم گفتیم ، هر علامت تجاری چاپ دو آگهی در روزنامه ی رسمی کشور را نیز دارد که با توجه به تعداد خطوط و ابعاد علامت تجاری و سیاه سفید یا رنگی بودن آن هزینه خواهد داشت.
پس از طی این مراحل، مراتب در روزنامه رسمی با قید نام و نشانی صاحب علامت و کالاهایی که در آن ها از علامت استفاده می شود آگهی می گردد. چنانچه  ظرف 30 روز از تاریخ نشر آگهی اعتراضی از طرف اشخاص ذی نفع به عمل نیاید اداره ثبت علامت مورد تقاضا را به نام متقاضی در دفتر مخصوص به ثبت رسانیده و گواهی ثبت را به درخواست کننده تسلیم می نماید.
پس از ثبت علامت تصدیقی که حاوی نکات ذیل باشد با الصاق یک نمونه کامل از علامت بر روی آن به صاحب علامت یا نماینده او تسلیم می شود:
1- تاریخ وصول اظهارنامه و شماره ثبت آن در دفتر ثبت اظهارنامه
2- تاریخ ثبت علامت و شماره ثبت آن
3- اسم و اقامتگاه و تابعیت صاحب علامت
4- نوع مال التجاره و یا محصول و طبقات محصولی که علامت برای تشخیص آن به کار می رود.
5- تعیین اجزایی که صاحب علامت حق استفاده انحصاری آن را به خود تخصیص ثبت رسیده باشد.
6- تاریخ و شماره و محل ثبت در خارجه در صورتی که علامت قبلاَ در خارجه به ثبت رسیده باشد.
7- تاریخ صدور تصدیق
8- مدت اعتبار ثبت علامت
9- امضای رییس شعبه ثبت علائم تجارتی و مدیر کل ثبت اسناد و املاک


نوشته شده در : یکشنبه 12 آبان 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

ثبت شرکت حمل و نقل هوایی


حمل و نقل در امر تجارت نقش مهمی دارد و طبیعی است بدون آن تجارت ممکن نیست. حمل و نقل از راه خشکی و دریا از زمان قدیم معمول بوده و با گذشت زمان تکامل یافته تا به پایه امروز رسیده است.
امروزه موضوع حمل و نقل از مسائل بسیار مهم می باشد؛ زیرا برای تجارت کالا یگانه وسیله ارسال و دریافت است و در امر سیاحت نیز نقش عمده دارد. به همین دلیل شرکت های بزرگ هواپیمایی، اتوبوسرانی، ترموا و غیره تشکیل شده که مخصوصاَ دخالت زیادی در زندگی روزمره انسان دارند و قاعدتاَ باید تحت نظم معینی درآیند.
انواع حمل و نقل را می توان به حمل و نقل دریایی، هوایی و جاده ای تقسیم نمود. محموله های فوری، فاسد شدنی، سبک و قیمتی و نسبتاً کوچک بیشتر در بخش حمل و نقل هوایی جا به جا می شوند. بنابراین، شرکت ها حمل و نقل هوایی نقش بسزایی در حمل و نقل هوایی دارند. به موجب ماده 1 دستورالعمل اجرایی و ضوابط تأسیس شرکت ها و یا مؤسسات حمل و نقل هوایی، شرکت یا موسسه حمل و نقل هوایی هر شخص حقیقی یا حقوقی است که بر طبق ماده 17 قانون هواپیمایی کشوری پس از تایید شورایعالی کشوری از جهت انطباق با مصالح کشور، با دارا بودن شرایط ذیل به تصدی حمل و نقل هوایی، بار و مسافر طبق قوانین و مقررات هواپیمایی کشوری مبادرت ورزد.
شرایط داوطلبان پروانه تصدی حمل و نقل هوایی در مورد اشخاص حقیقی و یا موسسین حقوقی به شرح ذیل می باشد:
الف. تدین به دین اسلام یا یکی از ادیان شناخته شده در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
ب. نداشتن محکومیت جزایی موثر که مانع از برخورداری از حقوق اجتماعی باشد.
ج. در اختیار داشتن سرمایه، امکانات و تجهیزات کافی به تشخیص شورایعالی هواپیمایی کشوری که سرمایه نقدی آن نباید کمتر از دو میلیارد ریال تامین و پرداخت شده باشد.
د. تعهد پذیرش مقررات هواپیمایی کشوری
وفق ماده 7 آیین نامه نامبرده، مدیر عامل شرکت یا مدیر اجرایی موسسه، علاوه بر شرایط فوق می بایست دارای شرایط ذیل باشد.
1. داشتن تابعیت ایران
2. حداقل سن برای ثبت این نوع شرکت،  25 سال سن می باشد.
3. داشتن کارت پایان خدمت وظیفه یا معافیت دائم ( برای مردان )
4. داشتن تاییدیه صلاحیت ( امنیتی – سیاسی )
5. آشنایی به یکی از زبان های مورد عمل ایکائو ( ترجیحاً انگلیسی)
6. داشتن حداقل 5 سال سابقه کار در امور تخصصی (فنی – عملیاتی – بازرگانی) هواپیمایی.
چنانچه متقاضی شرایط لازم را از دست بدهد با توجه به ضوابط دستورالعمل نامبرده مراتب لغو پروانه از طریق سازمان هواپیمایی کشوری به وی ابلاغ خواهد شد.

مدارک مورد نیاز جهت ثبت شرکت حمل و نقل هوایی :
1. تحویل سه نسخه فرم درخواست ثبت شرکت حمل و نقل هوایی
2. ارائه دو نسخه اساسنامه مورد تصویب شرکت حمل و نقل هوایی
3. اصل و کپی آخرین مدرک تحصیلی متقاضی
4. اصل و کپی کارت پایان خدمت یا معافیت دائم
5. ارائه چهار قطعه عکس سه در چهار و پنج قطعه عکس شش در چهار
6. ارائه کپی برابر اصل مدرک ایثارگری در صورت داشتن
7. کپی گذرنامه متقاضی و همسر از صفحات 2 تا 9 (در صورت دارا بودن، یک سری)
8. دو سری اصل و کپی شناسنامه از تمامی صفحات
9.تحویل صورتجلسه اولین هیات مدیره مبنی بر انتخاب رئیس، نایب رئیس و منشی هیات مدیره شرکت حمل و نقل هوایی
10. پرداخت کلیه سرمایه شرکت طبق اساسنامه شرکت
11. ارائه گواهی عدم سوء پیشینه و گواهی عدم اعتیاد به مواد مخدر


نوشته شده در : شنبه 11 آبان 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

کدام شرکت را برای ثبت انتخاب کنیم ؟


 
تجارت در قالب ها یا ظرف های متنوعی قابل انجام است ؛ انفرادی ،شرکت فاقد شخصیت حقوقی یا اصطلاحاَ شرکت مدنی و شرکت دارای شخصیت حقوقی یا اصطلاحاَ شرکت تجاری. شخصی که می خواهد آغاز به تجارت کند ، طبیعتاَ سوالاتی در زمینه قالب یا ظرف اشتغال به تجارت دارد. از جمله اینکه :
_ کدام شرکت را برای ثبت انتخاب کنم ؟ خصوصیات هر یک از این شرکت ها چیست ؟
_ آیا از میان قالب های پیش ساخته قانونی، حق انتخاب دارم ؟
پاسخ به این پرسش های مقدماتی ، طی این مقاله مورد بحث قرار خواهد گرفت. لطفاَ ما را تا انتهای این مقاله همراهی بفرمایید.

انواع شرکت تجاری
قانون تجارت ایران در ماده 20، شرکت های تجاری را بر 7 قسم و به شرح ذیل احصاء نموده است :
1.شرکت های سهامی ( به موجب ماده 4 لایحه اصلاح قسمتی از قانون تجارت مصوب 24/12/1347 شرکت سهامی به دو نوع شرکت سهامی عام و خاص تقسیم می شود.)
2.شرکت تضامنی
3.شرکت با مسئولیت محدود
4.شرکت مختلط غیر سهامی
5.شرکت مختلط سهامی
6.شرکت نسبی
7.شرکت تعاونی تولید و مصرف
علت تنوع و تعدد شرکت ها صرفاَ یک ضرورت اجتماعی و تجاری است. بنابراین ، ضروریات اجتماعی و هدف موسسین و نوع امتیازاتی که در تشکیل شرکت های تجاری مد نظر بوده است منجر به تشکیل شرکت های گوناگون شده است. حال ممکن است این سوال مطرح شود که آیا از میان قالب های پیش ساخته ی قانونی حق انتخاب داریم ؟
رفتار منطقی مقنن ایجاب می کند که از صدور فرامین غیرضروری خودداری نموده و جز در صورت وجود دلایل محکم ، آزادی اشخاص در انتخاب قالب مناسب برای امر تجارت را محترم شمارد. اهم آنکه ممکن است مقنن را به اعمال محدودیت هایی وا دارد از این قرار است :
_ حفظ حقوق معامله گران با تاجر ،
_ حفظ حقوق شرکای کم سرمایه در قالب های مشارکتی
_ تسهیل نظارت دولت بر امر تجارت
ابزارهای مقنن جهت استفاده از قالب های تعیین شده در قانون تجارت به قرار ذیل است :
_ عدم اعطای مجوز فعالیت ، مانند آنکه مجوز فعالیت صرافی فقط به شرکت تضامنی داده شود؛
_ ممانعت از تشکیل قالبی که مطلوب مقنن نیست مانند آنکه مرجع ثبت شرکت های تجاری به استناد قانون ، از تشکیل شرکت با مسئولیت محدود با موضوع فعالیت بانکداری خودداری نماید ،
_ ایجاد آثار حقوقی نامطلوب و تنبیهی برای عدم رعایت محدودیت های قانونی ، مانند آنکه تجارت در قالب موسسه غیرتجاری ، موجب مسئولیت تضامنی همه شرکای آن موسسه گردد.
در ادامه ، جهت تصریح در انتخاب درست انتخاب قالب شرکت ، به بررسی ویژگی هاو خصوصیات هر یک از شرکت ها می پردازیم.
1. شرکت تضامنی
این شرکت از حداقل دو نفر شریک تشکیل می شود که شریک ضامن خوانده می شوند. ویژگی تعهد این شرکا این است که هریک از آنان مسئول پرداخت تمام طلب شرکت در مقابل طلبکاران است و مسئولیتش به آورده ای که به شرکت آورده ، محدود نمی شود. هرگاه طلبکاران شرکت نتوانند با مراجعه به شرکت ، طلب خود را دریافت دارند می توانند پس از انحلال شرکت به شریک مراجعه کنند . شریک باید از دارایی شخصی خود طلب طلبکاران را بپردازد.
2. شرکت نسبی
شرکت نسبی از جنبه های مختلف نظیر شرکت تضامنی است ؛ ولی برخلاف شرکت اخیر ، مسئولیت شرکای شرکت به نسبت مالکیت آن ها در سرمایه شرکت تعیین می شود. برای مثال، هرگاه شرکت ، سه نفر شریک داشته باشد و هر یک از شرکاء ، مالک یک سوم سرمایه شریک باشند، هر شریکی باید یک سوم از طلب طلبکاران شرکت را بپردازد. اگر طلبکاران به شرکت مراجعه کنند و شرکت قادر به پرداخت تمامی دیون خود به طلبکاران نباشد، طلبکاران می توانند بقیه طلب خود از شرکت را از شرکا بگیرند؛ اما چون مسئولیت شرکا تضامنی نیست ، طلبکاران فقط یک سوم از مطالبات خود را از هر شریک می گیرند و برای دوسوم دیگر باید به دو شریک دیگر مراجعه کنند. برای نمونه ، اگر سرمایه شرکت 900 هزار ریال و سهم الشرکه هر شریک 300 هزار ریال باشد، هر گاه دارایی شرکت حین تقاضای طلبکاران فقط 900 هزار ریال ، اما طلب طلبکاران 1200000 ریال باشد، طلبکاران بابت 300 هزار ریال باقی مانده از طلب خود – که شرکت قادر به پرداخت آن نبوده است – می توانند به هر شریک فقط تا سقف 100 هزار ریال مراجعه کنند که این مقدار را هر شریک باید از دارایی شخصی خود پرداخت کند. قانونگذار ایران مقررات راجع به شرکت نسبی را از مقررات شرکت مدنی و اصول حقوق اسلامی اقتباس کرده است و در حقوق اروپایی نمی توان برای آن شرکتی مشابه نام برد.
3. شرکت با مسئولیت محدود
شرکت با مسئولیت محدود یکی دیگر از شرکت های سرمایه است و در آن مانند دو شرکت سرمایه دیگر ( شرکت های سهامی عام و خاص ) ، مسئولیت شرکا در برابر طلبکاران شرکت ، محدود به میزان سرمایه ای است که در شرکت دارند و جوابگوی طلب طلبکاران شرکت ، فقط دارایی شرکت است.
شرکت با مسئولیت محدود ، بین دو یا چند نفر برای انجام امور تجاری تشکیل می شود. در اسم شرکت باید عبارت ” با مسئولیت محدود ” حتماَ قید شود ، در غیر این صورت به تصریح قانون تجارت ، در مقابل اشخاص ثالث ، شرکت تضامنی محسوب خواهند شد و در نتیجه شرکای شرکت در برابر بدهی های آن متضامناَ مسئول خواهند بود. ضمناَ اسم هیچ کدام از شرکا نباید به همراه نام شرکت آورده شود والا شریکی که اسم او قید شده است ، در مقابل اشخاص ثالث ، حکم شریک ضامن در شرکت تضامنی را خواهد داشت.
سرمایه شرکا ممکن است نقدی یا غیر نقدی باشد و لازم است که تمام سرمایه نقدی پرداخت شود و تمام سهم الشرکه غیر نقدی قیمت گذاری و تسلیم شود. سرمایه شرکت با مسئولیت محدود را نمی توان به سهام تقسیم کرد ؛ همچنین سهم الشرکه شرکا را نیز نمی توان به شکل اوراق تجاری قابل انتقال درآورد. سهم الشرکه قابل انتقال به غیر نیست ، مگر با رضایت عده ای از شرکا که لااقل سه چهارم سرمایه متعلق به آن ها باشد و اکثریت عددی نیز داشته باشند ؛ و انتقال وقتی واجد اعتبار است که به موجب سند رسمی صورت گیرد. اداره امور شرکت بر عهده مدیر یا مدیرانی است که شرکا آن ها را از بین خود یا از خارج، برای مدت محدود یا نامحدود انتخاب می کنند. هر یک از شرکا به نسبت سهم الشرکه ای که در شرکت دارد ، دارای رای است ؛ مگر اینکه اساسنامه ، ترتیب دیگری پیش بینی کرده باشد. تقسیم منافع شرکت بین شرکا به نسبت سرمایه آن هاست ؛ مگر اینکه اساسنامه مقررات دیگری را در این باره تعیین کرده باشد. برای شرکت با مسئولیت محدود ، هر گاه تعداد شرکای آن دوازده نفر یا کمتر باشند ، بازرسی پیش بینی نشده است ، ولی اگر تعداد شرکا سیزده نفر یا بیشتر باشد ، هیئتی به نام هیئت نظار ، مرکب از سه نفر عضو تشکیل می شود. مدت عضویت در هیئت نظار یک سال است.
4. شرکت سهامی خاص
این شرکت از حداقل سه شریک تشکیل می شود و ویژگی بارزش این است که صاحبان سرمایه، که به سهامدار تعبیر می شوند، دارای اوراق سهم هستند نه اینکه مانند شرکت های پیش گفته ، سهم الشرکه داشته باشند. در این نوع شرکت ، سرمایه به سهام مساوی تقسیم شده و هر شریک مالک تعدادی از این سهام است. فرض کنیم سرمایه شرکتی که از سه سهامدار تشکیل شده ، بالغ بر 900 هزار ریال باشد و هر یک از آن ها یک سوم این مبلغ را به شرکت آورده باشند و سررمایه شرکت نیز به 900 سهام 1000 ریالی تقسیم شده باشد. در چنین صورتی، هر یک از شرکا ، مالک 300 سهم است و می تواند تعدادی از آن ها را به کسانی که می خواهد منتقل کند. علی الاصول، این انتقال آزاد است و این امر، از دیگر خصایص عمده شرکت سهامی خاص به شمار می رود. شرکت سهامی خاص دو ویژگی دیگر نیز دارد. اول اینکه ، در آن مسئولیت سهامداران محدود به مقدار سهام آن هاست، چیزی که در مورد شرکت با مسئولیت محدود نیز صادق است ، دوم اینکه موسسات شرکت ، یعنی شرکای اولیه آن ، نمی توانند با پذیره نویسی ، یعنی با مراجعه به عموم مردم، سرمایه شرکت را تامین کنند و آورندگان سرمایه فقط خود موسسان هستند.
5. شرکت سهامی عام
آنچه در مورد شرکت سهامی خاص گفته شد، در مورد شرکت سهامی عام نیز صادق است ، جز اینکه اولاَ در این نوع شرکت ، سهامداران باید لااقل پنج نفر باشند ؛ ثانیاَ موسسان می توانند برای تشکیل سرمایه شرکت ، با انتشار اوراق پذیره نویسی ، اشخاص ثالث را در تامین سرمایه سهیم کنند.
6. شرکت مختلط سهامی
شرکت مختلط سهامی، شرکتی است که تحت اسم مخصوصی، بین یک عده شرکای سهامی و یک یا چند نفر شریک ضامن تشکیل می شود. شرکای سهامی کسانی هستند که سرمایه آن ها به صورت سهام متساوی القیمه درآمده و مسئولیت آن ها تا میزان سرمایه ای است که در شرکت دارند. شریک ضامن کسی است که سرمایه او به صورت سهام درنیامده و مسئول کلیه بدهی هایی است که ممکن است علاوه بر دارایی شرکت پیدا شود. در صورت تعدد شریک ضامن ، مسئولیت آن ها در مقابل طلبکاران شرکت و روابط آن ها با یکدیگر تابع مقررات شرکت تضامنی خواهد بود.
در نام شرکت باید عبارت ” شرکت مختلط ” و لااقل اسم یکی از شرکای ضامن قید شود. بهتر است کلمه ” سهامی ” نیز در آن ذکر شود تا تمیز آن در بادی امر از شرکت مختلط دیگر ممکن باشد.
مدیریت شرکت مختلط سهامی، مخصوص به شریک یا شرکای ضامن است که می توانند خود ، مدیریت را بر عهده بگیرند و یا شخص یا اشخاص دیگری به عنوان مدیر شرکت تعیین کنند. در هر یک از شرکت های مختلط سهامی، هیئت نظار مرکب از لااقل سه نفر وجود دارد. اعضای هیئت باید از شرکا باشند و انتخاب آن ها با مجمع عمومی شرکاست. ترتیب انتخاب هیئت نظار و مدت آن در اساسنامه تعیین می شود و در هر حال اولین هیئت نظار برای یک سال انتخاب خواهد شد.
اعضای هیئت نظار دفاتر و صندوق و کلیه اسناد شرکت را بررسی و همه ساله گزارشی به مجمع عمومی تسلیم می کنند. هیئت نظار می تواند شرکای شرکت را برای تشکیل مجمع عمومی دعوت کند. می توان گفت که تعداد شرکای شرکت مختلط سهامی حداقل باید 4 نفر باشد ؛ زیرا بنا بر آنچه گفته شد ، در شرکت مختلط  سهامی حداقل وجود سه نفر از شرکا برای عضویت در هیئت نظار و یک نفر شریک ضامن برای مدیریت لازم است و طبق اصول کلی، مدیر شرکت نمی تواند عضو هیئت نظار که سمت بازرسی شرکت را دارد باشد.
7. شرکت مختلط غیر سهامی
شرکت مختلط غیر سهامی، شرکتی است که برای امور تجاری، در تحت اسم مخصوصی، بین یک یا چند نفر شریک ضامن و یک یا چند نفر شریک با مسئولیت محدود ، بدون انتشار سهام تشکیل می شود. شریک ضامن مسئول کلیه بدهی هایی است که ممکن است علاوه بر دارایی شرکت پیدا شود. شریک با مسئولیت محدود کسی است که مسئولیت او فقط تا میزان سرمایه ای است که در شرکت دارد.
در نام شرکت باید ” شرکت مختلط ” و لااقل اسم یکی از شرکای ضامن قید شود. بهتر است کلمه ” غیر سهامی ” نیز در آن ذکر شود تا تمیز آن از شرکت مختلط دیگر آسان باشد.
هر گاه شریک ضامن بیش از یک نفر باشد ، مسئولیت آن ها در مقابل طلبکاران شرکت و روابط آن ها با یکدیگر ، تابع مقررات راجع به شرکت تضامنی خواهد بود. مدیریت شرکت مختلط غیر سهامی، مانند شرکت مختلط سهامی به عهده شریک یا شرکای ضامن است که می توانند مدیر یا مدیرانی برای شرکت تعیین کنند یا خود شخصاَ مدیریت شرکت را عهده دار شوند. تشکیل شرکت مختلط غیر سهامی، با دو نفر شریک ممکن است ؛ زیرا همان طور که در بالا گفته شد ، برای تشکیل آن یک نفر شریک ضامن و یک نفر شریک با مسئولیت محدود می تواند کافی باشد.
8. شرکت تعاونی
شرکت تعاونی شرکتی است از اشخاص حقیقی یا حقوقی که به منظوررفع نیازمندی های مشترک و بهبود وضع اقتصادی و اجتماعی اعضا از طریق خودیاری و کمک متقابل و همکاری آنان ، موافق اصولی که در این قانون مصرح است، تشکیل می شود.
همان طور که در مقالات پیشین توضیح داده شد، شرکت های تعاونی الزاماَ شرکت تجاری نیستند ، بلکه اگر موضوع آن تجاری نباشد، شرکت تجاری محسوب نمی شوند. این شرکت ها انحصاراَ تابع قانون بخش تعاونی ( مصوب 1370) هستند و تنها تصفیه آن ها تابع مقررات تصفیه در قانون تجارت است. ( تبصره 1 ماده 54 قانون 1370).
حداقل تعداد اعضا در شرکت تعاونی هفت نفر است و مسئولیت اعضا محدود به میزان سهامی است که از سرمایه شرکت خریداری یا تعهد نموده است. سرمایه شرکت نامحدود و سهام آن بانام است. نقل و انتقال سهام به غیرعضو مجاز نیست. شرط عضویت در شرکت تعاونی، خرید و پرداخت تمام بهای لااقل یک سهم می باشد..
این هشت نوع شرکت ، شرکت های تجاری مهم هستند ؛ اما تنها شرکت هایی نیستند که در عمل موجودند. در حال حاضر، به انواع شرکت ها روز به روز افزوده می شود که بر حسب موضوع و فعالیت، ثابت یا ثابت نبودن سرمایه شان ، و یا برحسب سهیم بودن دولت در سرمایه آن ها و نسبت این شراکت ، قواعد راجع به آن ها متفاوت است. مع ذلک باید توجه داشت که هرچند این شرکت ها گوناگون اند، قالب های عمده آن ها، در واقع همان قالب هایی است که قانون تجارت تهیه کرده است.
البته اقتباس فعالان تجاری از قالب شرکت سهامی بیش از قالب های دیگر است.


نوشته شده در : چهارشنبه 8 آبان 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

ثبت نشانه های جغرافیایی چگونه انجام می پذیرد


قانون حمایت از نشانه های جغرافیایی، در تاریخ هفتم بهمن ماه 1383 و ” آیین نامه اجرایی ” آن در سال 1384 تصویب شده است.
نشانه ی جغرافیایی، نشانه ای است که مبدا کالایی را به قلمرو ، منطقه یا ناحیه ای از کشور منتسب می سازد، مشروط بر این که کیفیت و مرغوبیت ، شهرت یا سایر خصوصیات کالا اساساَ قابل انتساب به مبداء جغرافیایی آن باشد. ( منظور از کالا، هرگونه محصول طبیعی و کشاورزی یا فرآورده های آن و یا صنایع دستی یا تولیدات صنعتی است ).
در ایران، با وجود این که بر اساس قرارداد عمومی پاریس، که ایران از سال 1337 به آن پیوسته است، الزام به حمایت از اسامی مبدا و نشانه های منبع وجود دارد ولی به علت نبودن قانون و مقررات مربوط، تا سال 1383 که قانون حمایت از نشانه های جغرافیایی و آیین نامه اجرایی آن به تصویب رسیده است، اجرای حمایت مزبور ممکن نبوده است.
باید گفت که در حال حاضر، سه سند بین المللی حاوی مقرراتی در این زمینه می باشند :
1- قرارداد عمومی پاریس که در بالا از آن نام برده شد که در 1883 تصویب شده و ایران در سال 1337 به آن پیوسته است.
2- موافقت نامه مادرید که در 1881 به تصویب رسیده و ایران در سال 1382 به آن پیوسته است.
3- موافقت نامه لیسبون که در 1958 تصویب شده است.
علاوه بر موارد مذکور، موافقت نامه تریپس مصوب 1994 نیز به مقوله نشانه های جغرافیایی پرداخته است همچنین موافقت نامه مادرید و پروتکل مادرید مصوب 1891 و 1989 در رابطه با نشانه های جغرافیایی، به طور غیرمستقیم کاربرد دارند.

ثبت نشانه های جغرافیایی
سازمان ثبت اسناد و املاک، ( اداره کل مالکیت صنعتی ) عهده دار ثبت نشانه جغرافیایی می باشد. اظهارنامه ثبت نشانه مزبور، به اداره کل مذکور، توسط اشخاص ذیل تسلیم می شود :
الف- هر شخص حقیقی یا حقوقی و همچنین گروه هایی از این اشخاص که در مکان جغرافیایی مندرج در اظهارنامه به تولید کالای مذکور در آن ، مشغولند.
ب- هر مرجع صلاحیتدار در امر تولید، توزیع و سیاستگذاری کالای مورد ثبت.
موارد ذیل باید در اظهارنامه ثبت نشانه جغرافیایی قید شود :
نام ، نشانی ، تابعیت و سمت قانونی تسلیم کننده.- نشانی جغرافیایی که ثبت آن درخواست شده است. – کالایی که نشانه جغرافیایی به آن مربوط است. – کیفیت ، مرغوبیت ، شهرت و سایر خصوصیت کالایی که نشانه جغرافیایی برای آن به کار می رود. هزینه ثبت اظهارنامه از متقاضی ثبت ، دریافت خواهد شد. اظهارنامه ثبت نشانه جغرافیایی، باید در دو نسخه در فرم مخصوص و به زبان فارسی تنظیم و تایپ شود.
تولیدکنندگان ، مجازند از نشانه های جغرافیایی ثبت شده استفاده کنند، مشروط بر این که :
1- کالا دارای کیفیت ، مرغوبیت ، شهرت و سایر خصوصیات مذکور در گواهینامه ثبت مربوط باشد ؛
2- محل فعالیت تولید کننده، منطقه جغرافیایی مذکور در گواهینامه ثبت باشد.

نشانه های جغرافیایی و علائم تجاری
علائم نجاری ، علامتی است که به معرفی کالاها یا خدمات می پردازد ولی نشانه جغرافیایی معرف کالا یا محصولی است که به قلمرو، منطقه یا ناحیه ای از کشور منتسب می باشد.
صاحب علامت تجاری، هر گاه آن را به ثبت رسانده باشد، نسبت به آن دارای حق استعمال انحصاری است و دیگران نمی توانند بدون اجازه وی آن را مورد استفاده قرار بدهند در حالی که تمام اشخاصی که در یک منطقه جغرافیایی مشمول نشانه جغرافیایی، فعالیت دارند در صورت رعایت مقررات حاکم بر نشانه مزبور، می توانند از آن استفاده کنند و در مورد آن برای کسی حق استفاده انحصاری به وجود نمی آید بلکه هر شخصی که در منطقه جغرافیایی مربوط واقع است می تواند برای محصولات خود که منتسب به آن منطقه است از آن نشانه، به شرط رعایت شرایط و مقررات راجع به نشانه، استفاده نماید.
نشانه جغرافیایی را نیز مانند علامت تجاری، می توان به ثبت رسانید ولی طبق قانون، تولیدکنندگان می توانند با شرایطی که گفته شد، از نشانه های ثبت شده ، بدون آن که نیازی به گرفتن اجازه از ثبت دهنده آن باشد، استفاده کنند، ولی برای استفاده از علامت تجاری ثبت شده، اجازه ثبت دهنده لازم است


نوشته شده در : سه شنبه 30 مهر 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

جهات افتراق شرکت سهامی عام و خاص


 
به موجب ماده 1 اصلاحی قانون تجارت مصوب 24 اسفند 1347 ” شرکت سهامی شرکتی است که سرمایه آن ها به سهام تقسیم شده و مسئولیت صاحبان سهام محدود به مبلغ اسمی سهام آن ها است ” و طبق ماده 2 قانون مذکور ” شرکت سهامی شرکت بازرگانی محسوب می شود ولو این که موضوع عملیات آن از امور بازرگانی نباشد ” .
در شرکت سهامی عده شرکا نباید از سه نفر کمتر باشد. ( ماده 3 قانون مزبور )
بنابراین مشخصات متمایز این نوع شرکت عبارتست از :
1. سرمایه به سهام متساوی تقسیم شده باشد.
2. مسئولیت دارندگان سهام فقط محدود به سهام آن ها است.
3. کلیه عملیات شرکت بازرگانی محسوب است.
4. عده شرکا کمتر از سه نفر نخواهد بود.
5. سرمایه شرکت از مبلغ معینی نباید کمتر باشد.
مواد اصلاحی قانون تجارت شرکت های سهامی را به دو نوع تقسیم نموده است :
1. شرکت سهامی عام
شرکت هایی که موسسین آن ها قسمتی از سرمایه شرکت را از طریق فروش سهام به مردم تامین می کنند شرکت سهامی عام نامیده می شوند. این شرکت ها که از سرمایه های کوچک غیرتجاری تبدیل به یک سرمایه قابل توجه برای انجام معاملات تجاری می شوند دارای اهمیت زیادی می باشند.
شرکت سهامی عام به نسبت سایر شرکت های تجاری، دارای ماهیتی مردمی تر و همگانی است . این شرکت به این علت که طرح های بزرگ ملی را برعهده می گیرد می تواند مدعیانی غیر از مدیران و بازرسان و سهامداران اعم از اشخاص حقیقی و حقوقی داشته باشد.
2. شرکت سهامی خاص
شرکت سهامی خاص شرکتی است بازرگانی که تمام سرمایه ی آن منحصراَ توسط موسسین تامین گردیده و سرمایه ی آن منحصراَ توسط موسسین تامین گردیده و سرمایه ی آن به سهام تقسیم شده و مسئولیت صاحبان سهام،محدود به مبلغ اسمی سهام آن ها است.سرمایه ی شرکت سهامی خاص بوسیله ی خود موسسین تامین می شود و چنین شرکتی نمی تواند سهام خود را پذیره نویسی یا برای فروش در بورس اوراق بهادار یا توسط بانک ها عرضه نماید یا به انتشار آگهی و اطلاعیه یا هر نوع اقدام تبلیغاتی برای فروش سهام خود مبادرت ورزد

جهات افتراق دو شرکت مذکور به شرح ذیل می باشد :
– مدیران و سهامداران شرکت سهامی عام حداقل 5 نفر و شرکت سهامی خاص حداقل 3 نفر می باشد. ( مواد 3 . 107 ل. ا. ق. ت )
– شرکت سهامی عام برای تامین سرمایه اقدام به پذیره نویسی عمومی می نماید، ولی شرکت سهامی خاص حق مراجعه به عامه را ندارد.
– حداقل سرمایه برای تاسیس شرکت سهامی عام 5/000/000 ریال می باشد، در حالی که حداقل سرمایه برای تاسیس شرکت سهامی خاص 1/000/000 ریال می باشد.
– سهام شرکت سهامی عام قابل عرضه در بازار بورس می باشد، ولی شرکت سهامی خاص چنین اجازه ای ندارد.
– امکان صدور اوراق قرضه برای شرکت سهامی عام وجود دارد ولی شرکت سهامی خاص چنین حقی ندارد.
– نقل و انتقال سهام در شرکت های سهامی عام مشروط به موافقت سهامداران نیست، ولی در شرکت سهامی خاص چنین نقل و انتقالی منوط به توافق مدیران یا مجامع عمومی شرکت می تواند باشد.
–  امکان صدور اوراق قرضه برای شرکت سهامی عام وجود دارد ولی شرکت سهامی خاص چنین حقی ندارد.


نوشته شده در : دوشنبه 29 مهر 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

ارکان شرکت سهامی خاص


 
در این مقاله ارکان شرکت سهامی خاص (مجامع عمومی_هیئت مدیره_بازرسان) رامورد بحث قرارمی دهیم، گفتار نخست مجامع عمومی، گفتار دوم هیئت مدیره وگفتار سوم به بازرسان اختصاص یافته است.
• گفتارنخست: مجامع عمومی

درشرکت های سهامی خاص مجامع عمومی به ترتیب عبارتنداز:
1_مجمع عمومی عادی
2_مجمع عمومی فوق العاده
3_مجمع عمومی عادی به طور فوق العاده
• اول مجمع عمومی عادی:
ماده 86 قانون تجارت_مجمع عمومی عادی می تواند نسبت به کلیه امور شرکت، به جز آنچه که در صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده است،تصمیم بگیرد.
ماده 87_درمجمع عمومی عادی _حضور دارندگان اقلا بیش ازنصف سهامی که حق رای دارند، ضروری است .اگر دراولین دعوت حد نصاب مذکورحاصل نشده، مجمع برای بار دوم دعوت خواهد شد وبا حضورهر عده از سهامی که حق رای دارند رسمیت یافته واخذ تصمیم خواهد نمود،به شرط آنکه دردعوت دوم، نتیجه دعوت اول قید شده باشد.
ماده 88_درمجمع عمومی عادی،تصمیمات همواره به اکثریت نصف به علاوه یک آراء حاضردرجلسه رسمی معتبر خواهد بود مگردرمورد انتخاب مدیران وبازرسان که اکثریت نسبی کافی خواهد بود.
درمورد انتخاب مدیران،تعداد آراء هررای دهنده درعدد مدیرانی که باید انتخاب شوند،ضرب شود حق رای هررای دهنده برابرحاصل ضرب مذکورخواهد بود،رای دهنده می تواند آرا خود را به یک نفربدهد،یا آن رابین چند نفری که مایل باشد تقسیم کند. اساسنامه شرکت نمی تواند خلاف این ترتیب را مقرردارد.
ماده 89_مجمع عمومی عادی باید سالی یک بار درموقعی که دراساسنامه پیش بینی شده است،برای رسیدگی به ترازنامه وحساب سود وزیان سال مالی قبل وصورت دارایی ومطالبات ودیون شرکت وصورت حساب دوره عملکرد سالیانه شرکت ورسیدگی به گزارش مدیران وبازرس یا بازرسان وسایر امورمربوط به حسابهای  سال مالی، تشکیل شود.
• دوم مجمع عمومی فوق العاده:
ماده 83 قانون تجارت_هرگونه تغییر درمواد اساسنامه یا درسرمایه شرکت یا انحلال شرکت قبل از موعد،منحصرا درصلاحیت مجمع عمومی فوق العاده می باشد.
«درشرکت های سهامی خاص، اتخاذ تصمیم درموارد زیرنیز درصلاحیت مجمع عمومی فوق العاده می باشد»
_ترتیب دادن سهام ممتاز وهرگونه تغییر درامتیازات وابسته به سهام ممتاز
_درمورد تبدیل سهام بی نام به سهام با نام وبالعکس
_دادن اجازه به هیئت مدیره برای افزایش سرمایه به مبلغ معین وظرف مدت معین
_ترتیب امر تصفیه شرکت درمواردی که مجمع عمومی فوق العاده رای به انحلال می دهد.
• سوم مجمع عمومی عادی به طور فوق العاده:
ماده 92_هیئت مدیره وهمچنین بازرس یا بازرسان شرکت می توانند درمواقع مقتضی مجمع عمومی عادی رابه طور فوق العاده دعوت نمایند.دراین صورت دستور جلسه مجمع باید درآگهی دعوت قید شود.
• گفتار دوم: هیئت مدیره
ماده 107قانون تجارت_شرکت سهامی به وسیله هیئت مدیره ای که از بین صاحبان سهام انتخاب شده وکلا یا بعضا قابل عزل می باشند، اداره خواهد شد.
ماده 108_مدیران شرکت(سهامی خاص) توسط مجمع عمومی عادی انتخاب می شوند
⃰ اشخاص حقوقی رامی توان به مدیریت شرکت انتخاب نمود.در این صورت شخص حقوقی همان مسئولیت های مدنی شخص حقیقی عضو هیئت مدیره راداشته وباید یک نفر رابه عنوان نماینده دایمی خود جهت انجام وظایف مدیریت معرفی نماید؛چنین نماینده ای مشمول همان شرایط وتعهدات ومسئولیت های مدنی وجزایی عضو هیئت مدیره بوده، ازجهت مدنی باشخص حقوقی که او را به نمایندگی تعیین نموده است مسئولیت تضامنی خواهد داشت.
شخص حقوقی عضوهیئت مدیره می تواند نماینده خود راعزل کند به شرط آن که درهمان موقع جانشین اوراکتبا به شرکت معرفی نماید وگرنه غایب محسوب می شود.
ماده 111_اشخاص ذیل نمی توانند به مدیریت شرکت انتخاب شوند:
1- محجورین وکسانی که حکم ورشکستگی آنها صادرشده است.
2- کسانی که به علت ارتکاب جنایت یایکی ازجنحه های(جرم) ذیل، به موجب حکم قطعی ازحقوق اجتماعی کلایا بعضا محروم شده باشند درمدت محرومیت.
سرقت_خیانت در امانت – کلاهبرداری_ جنحه هایی که به موجب قانون درحکم خیانت درامانت یا کلاهبرداری شناخته شده است .اختلاس _ تدلیس(فریب دادن)_تصرف غیر قانونی دراموال عمومی.
• گفتارسوم: بازرسان
ماده 144قانون تجارت_مجمع عمومی عادی، درهرسال، یک یا چند بازرس انتخاب می کند تا بر طبق این قانون به وظایف خود عمل کنند، انتخاب مجددبازرس یا بازرسان بلامانع است.
⃰ مجمع عمومی عادی درهرموقع می تواند بازرس یا بازرسان راعزل کند،به شرط آنکه جانشین آنها رانیزانتخاب نماید.
ماده 145_انتخاب اولین بازرس یا بازرسان شرکت های سهامی خاص، طبق بند 3 ماده 20 این قانون به عمل خواهد آمد.
ماده 146_مجمع عمومی عادی باید یک یا چند بازرس علی البدل نیز انتخاب کنند تا در صورت معذوریت یا فوت یا استعفا یا سلب شرایط یا عدم قبول سمت توسط بازرس یا بازرسان اصلی، جهت انجام وظایف بازرسی دعوت شوند.
ماده 147_اشخاص ذیل نمی توانند به سمت بازرسی شرکت سهامی انتخاب شوند:
1_اشخاص مذکوردر ماده (111) این قانون.
2_مدیران ومدیرعامل شرکت
3_اقرباء سببی ونسبی مدیران ومدرعامل،تا درجه سوم ازطبقه اول ودوم
4_هرکس که خود یا همسرش ازاشخاص مذکور دربند 2موظفا حقوق دریافت می دارد.
ماده148 _بازرس یا بازرسان، علاوه بروظایفی که درسایرمواد این قانون برای آنها مقرر شده است،مکلفند درباره صحت ودرستی صورت دارایی وصورت حساب دوره عملکرد وحساب سود وزیان وترازنامه ای که مدیران برای تسلیم به مجمع عمومی تهیه می کنند وهم چنین درباره صحت مطالب واطلاعاتی مدیران در اختیار مجامع عمومی گذاشته اند،اظهارنظر کند.بازرسان باید اطمینان حاصل نمایند که حقوق صاحبان سهام،در حدودی که قانون واساسنامه شرکت تعیین کرده است، به طور یکسان رعایت شده باشد ودرصورتی که مدیران اطلاعاتی برخلاف حقیقت در اختیار صاحبان سهام قراردهند،بازرسان مکلفند مجمع عمومی را از آن آگاه سازند.
ماده 149_بازرس یا بازرسان می توانند در هر موقع،هر گونه رسیدگی و بازرسی لازم را انجام داده واسناد ومدارک واطلاعات مربوط به شرکت را مطالبه کرده ومورد رسیدگی قراردهند،بازرس یا بازرسان می توانند به مسئولیت خود در انجام وظایفی که به عهده دارند،از نظر کارشناسان استفاده کنند،به شرط آنکه آنها را قبلا به شرکت معرفی کرده باشند. این کارشناسان در مواردی که بازرس تعیین می کند،مانند خود بازرس حق هر گونه تحقیق ورسیدگی را خواهند داشت.
⃰ بازرس یا بازرسان موظفند با توجه به ماده 148 این قانون گزارش جامعی راجع به وضع شرکت به مجمع عمومی عادی تسلیم کنند.گزارش بازرسان باید لااقل ده روز قبل ازتشکیل مجمع عمومی عادی، جهت مراجعه صاحبان سهام در مرکز شرکت آماده باشد.


نوشته شده در : یکشنبه 28 مهر 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

شرایط ثبت شرکت چیست و چه کسانی می توانند شرکت ثبت کنند؟

 
همان طور که می دانید نخستین گام برای انجام فعالیت های حقوقی در عرصه های گوناگون اقتصادی، صنعتی و خدماتی ، ثبت شرکت یا موسسه از طریق اداره کل ثبت شرکت ها و موسسات تجاری سازمان ثبت اسناد و املاک قوه قضائیه است.

 
2.شرکت تضامنی
3.شرکت با مسئولیت محدود
4.شرکت مختلط غیر سهامی
5.شرکت مختلط سهامی
6.شرکت نسبی
7.شرکت تعاونی تولید و مصرف
• شرایط اساسی صحت قرار داد به شرح زیر است:
1_قصد و رضای شرکاء: چون تشکیل شرکت تجاری امری اختیاری است از آن جهت شرکاء باید قصد و رضایت برای ورود در شرکت داشته باشند.بنابراین اگر کسی در عقد قرارداد مکره بوده و یا اشتباه کرده باشد و رضایت و یا قصد ورود در این شرکت را نداشته باشد این عقد باطل است.
2_اهلیت شرکاء: شرکای موسس باید برای معامله و عقد قرارداد اهلیت داشته باشند بنابراین صغیر و مجنون و امثال آن ها نمی توانند شرکت تاسیس نمایند مگر آن که مطابق قانون مدنی، ولی و قیم از طرف اعضا اقدام نماید و الا شراکت باطل است.باید در نظر داشت پس از تشکیل شرکت مطابق مقررات قانونی خرید و فروش سهام یا سهم الشرکه بین اشخاصی که اهلیت ندارند و یا قصد و رضایت نداشته اند باعث بطلان قرارداد نبوده و فقط در معامله سهام موثر است.
3_مشروع بودن موضوع : موضوعی که شرکت به آن اشتغال خواهد داشت باید مشروع باشد و همچنین جهت شرکت یعنی نتیجه ای که شرکت برای آن تشکیل می شود (که ایجاد منفعت است) باید هم مشروع و هم عقلایی باشد.
• شرایط اختصاصی ثبت شرکت :
علاوه بر شرایط عمومی، شرایط اختصاصی شرکت عبارت است از :
_ وجود شرکاء و همکاری میان آنها: شرکت به عنوان یک عمل حقوقی،همکاری میان دو یا چند شخص را لازم میداند این همکاری صرف قراردادی نیست که طرفین عقد آن را منعقد کرده اند بلکه تابع مکانیسمی است که که قانون گذار در اختیار شرکا قرار داده است تا سرمایه های خود را برای رسیدن به هدف خاصی که در نظر آنهاست و آن هم بردن سود است به سرمایه جمعی تبدیل کنند.
_سرمایه گذاری: هر یک از شرکا حصه ای به شرکت می آورند که به آن آورده گفته می شود و همان سرمایه فردی هر یک از شرکای شرکت است که از جمع آن با آورده های دیگر شرکا سرمایه شرکت تشکیل می شود.
_اقدام به معاملات تجاری: پایه و اساس شرکت تجاری بر انجام معاملات تجاری است و معاملاتی که برای حوائج شخصی اگر چه از طرف شرکت تجاری باشد،تجارت محسوب نمی شود.
_تقسیم سود و زیان میان شرکاء:همانطور که می دانید هدف از تشکیل شرکت ها رسیدن به سود و تقسیم آن بین شرکا است،که البته جستجوی سود همیشه به سود نمی انجامد و ممکن است به ضرر برسند که در این صورت باید در زیان نیز سهیم باشند.
چه کسانی می توانند شرکت ثبت کنند؟
به موجب قوانین ایران ، کسانی که می توانند در ایران ثبت انواع شرکت را انجام دهند به قرار ذیل می باشند:
هر شخص حقیقی یا حقوقی (اعم از ایرانی یا خارجی) می تواند به ثبت شرکت اقدام نماید. _
_اشخاص خارجی می توانند در ایران به صورت مالکیت 100درصد و بدون شریک ایرانی شرکت ثبت نمایند.
چند شرکت با هم می توانند بدون وجود اشخاص حقیقی،شرکتی مستقل ثبت نمایند. _
⃰ نکته: دارا بودن سوء پیشینه اشخاص مانعی برای ثبت شرکت نمی باشد ؛ فقط نمی توانند جزء هیئت مدیره ،مدیر عامل ویا بازرسین شرکت باشند.


نوشته شده در : چهارشنبه 24 مهر 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

چگونگی ابطال معاملات تصویب نشده در شرکت سهامی


 

در ماده 131 “لایحه” برای درخواست ابطال معاملات تصویب نشده موضوع ماده 129 “لایحه” قیود و شرایط ویژه ای مقرر شده است.
1- درخواست ابطال باید توسط شخصیت حقوقی شزکت مطرح شود و نه احد از سهام داران.

2- مرور زمان سه سال از تاریخ انعقاد معامله و یا از تاریخ کشف معامله منظور شده و با انقضای سه سال مورد نظر دیگر درخواست ابطال معامله پذیرفته نمی شود. اگرچه طرح دعوای خسارت علیه مدیران مقید به مدت نبوده و در هر زمان قابل طرح است.
3- تصمیم طرح دعوای ابطال معامله باید در مجمع عمومی صاحبان سهام و پس از استماع گزارش بازرس اتخاذ شود. در این مجمع عمومی نیز مدیر یا مدیر عامل ذی نفع حق رای نخواهد داشت.
سوال این است که اگر مدیر ذی نفع مدیر عامل شرکت باشد که معمولاَ طبق اساسنامه طرح دعوای ابطال معامله در دادگاه باید با دستور و امضای وی آغاز شود و وی نیز تعهمداً و با آگاهی از این موضوع استنکاف کند تکلیف چیست ؟
با توجه به مفاد ماده 276 “لایحه” شخص یا اشخاصی که مجموع سهام آنان حداقل یک پنجم مجموع سهام شرکت باشد می توانند به نام و از طرف شرکت و به هزینه خود، در داخواست ابطال معامله ماده 129 را در دادگاه ذی صلاح مطرح کنند.
در ماده 129 “لایحه” معاملات قابل ابطال بررسی شده و ماده 132 “لایحه” معاملات و عملیات فی نفسه باطل را برشمرده که از آن جمله عملیات اخذ وام و اعتبار توسط مدیران شخص حقیقی از شرکت و تضمیم و تعهد بازپرداخت دیون این اشخاص توسط شرکت است.
اینکه در ماده 132 مدیران شخص حقوقی مستثنی شده و می توانند از شرکت وام و اعتبار دریافت کنند محل بحث است زیرا مدیر شخص حقوقی از این نظر واجد خصوصیتی نیست که از شمول این ماده مستثنی شود. تردیدی نیست که وجوه و سرمایه سهام داران باید صرف دست یابی به اهداف مندرج در موضوع شرکت شود و منطقی نیست که مدیر شخص حقوقی بتواند با انعقاد قراردادهای اعتباری، نقدینگی شرکت را به سود خود خارج کند و مشمول ماده 132 ” لایحه ” نیز نباشد. در حالی که نماینده شخص حقوقی عضو هیات مدیره شامل این ممنوعیت می شود. در هر حال عملیات اخذ وام و اعتبار توسط مدیران در نفس خود باطل است و اگر چنین اقدامی در شرکتی رخ دهد و مدیری که از شرکت وام و اعتبار گرفته حاضر به بازپرداخت آن نباشد سهام داران چاره ای جز مراجعه به دادگاه و طرح دعوا برای استرداد وجوه و خسارات وارده مستنداَ به بطلان عملیات فوق نخواهند داشت.
در ماده 132 “لایحه” استثنایی در مورد باتک ها و شرکت های مالی و اعتباری که به صورت شرکت سهامی اداره می شوند در نظر گرفته شده موضوع فعالیت این شرکت ها اعطای وام و تسهیلات است و چنانچه در اعطای وام و تسهیلات به مدیران قیود و شرایط عادی و جاری اعطای وام به سایر اشخاص را رعایت کنند بلامانع است.
مصداق دیگر تعارض منافع مدیران با منافع شرکت انجام معاملاتی نظیر و مشابه معاملات شرکت است که متضمن رقابت با عملیات شرکت و جذب مشتریان شرکت خواهد بود که در ماده 133 “لایحه” منع شده است. طبق این ماده اگر مدیران و مدیر عامل شرکت با انجام چنین معاملاتی موجب ورود ضرر به شرکت شوند مسئول جبران آن خواهند بود. نوع ضرر اعم از ورود خسارت بالفعل یا عدم النفع است.
البته قوانین شکلی از قبیل آیین داددرسی مدنی و آیین دادسی مدنی کیفری که نسبت به لایحه اصلاحی قانون تجارت موخر التصویب است، مطالبه عدم النفع را جایز نمی دانند.
چون در متن ماده 133 ” لایحه ” شرکت ها و موسساتی که مدیران و مدیر عامل شرکت عضو هیات مدیره و یا مدیر عامل آن ها باشند از انجام معاملاتی که متضمن رقابت با عملیات شرکت باشد نهی نشده اند گاهی مدیران با تاسیس شرکت و یا موسسه جدید نسبت به جذب مشتریان شرکت و انجام معاملات متضمن رقابت با عملیات شرکت اقدام می کنند. هیچ گونه ضمانت اجرایی برای پیشگیری از این موضوع پیش بینی نشده است.


نوشته شده در : سه شنبه 23 مهر 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

نحوه ی تعیین نام شرکت

 
نام یک شرکت معرف شخصیت وهویت آن است. ذی نفعان فعالان وطرفین قرارداد یا شرکت، در نگاه اول با نام شرکت مواجه می شوند وسپس با فعالیت و خدمات آن آشنا می شوند.لذا اگر نام شرکت مصطلح، زیبا ومعنادار باشد موجب نفوذ بیشتر در کسب وکار می شود.

ملازمه ایجاد شرکت با تعیین نام به سادگی از مواد متعددی از قانون تجارت و لایحه قانونی اصلاح قسمتی از قانون تجارت قابل استنباط است. از جمله می توان به بند 1 ماده 8 لایحه قانونی اصلاح قسمتی از قانون تجارت و مواد 37، 95 و 116 قانون تجارت اشاره نمود.
اسم شرکت، گاه به فعالیت شرکت بستگی دارد، گاه صرفاً اسم خاص  است وگاه ممکن است از اسم یک یا چند نفر از شرکاء تشکیل شده باشد والزاماً اسم تجاری آن نیست، ولی چون شرکت تحت این عنوان تجارت می کند، در برخی از انواع شرکت های تجارتی واسم شرکت اسم تجارتی او نیز محسوب می گردد واز این نظر دارای ارزش اقتصادی بوده وقسمتی از دارایی شرکت را نیز تشکیل می دهد؛ به جز در موارد شرکت تضامنی ( ماده ۱۱۷ق.ت) اگر اسم شرکت اسم یکی از شرکاء باشد پس از خروجش از شرکت ، نمی تواند بدون انتخاب نام جدید، تغییر اسم شرکت را تقاضا بکند، زیرا اسم مزبورمتعلق به شرکت است وجزء دارایی او محسوب می شود.
از طرفی ممکن است اسم شرکت، شاخصی از فعالیت شرکت باشد؛ به طور مثال خدمات برق سپهر نصب آسانسور البرز ویا اسامی با عناوین کلی همچون کشاورزی ، صنعتی ، پزشکی ، بیمارستانی، تجاری، اقتصادی که به نحوی با موضوع فعالیت شرکت مرتبط است.
یکی از مشکلات اساسی مربوط به تعیین نام در سال های گذشته مخصوصاً قبل از انقلاب اسلامی ، عدم بانک اطلاعاتی تعیین نام اشخاص حقوقی بود.
به موجب بخشنامه های صادره وبر طبق دستور العمل شماره ۷۵۸۱/۲_۵۱ تاریخ_22/10/ 63 سازمان ثبت اسناد و املاک مقرر گردید، به منظور پیشگیری از ثبت نام تکراری وحفظ حقوق صاحبان نام شرکت های ثبت شده ونیز در اختیارداشتن اطلاعات دقیق ومطمئن از شرکت های که در مرکز و شهرستان ها به ثبت می رسند از کاربرد کامپیوتر در تنظیم و گرد آوری این اطلاعات استفاده وعلاوه بر آنکه مشخصات کلیه شرکت های ثبت شده همگی به حافظه کامپیوتر سپرده شده، تا اطلاعات مربوط به نام های شرکت ها به روز نگهداری شود.
لذا جهت تأیید نام شرکت ها، ساختارهای اداری از سوی سازمان ثبت اسناد واملاک اختصاص یافته که در آخرین تغییرات چارت سازمانی، اداره تعیین نام اشخاص حقوقی در اداره کل ثبت شرکت ها وموسسات غیر تجاری به امور تعیین نام می پردازد.

شرایط راجع به نام
اصولاَ شرکا در انتخاب نام شرکت آزادند معذلک پاره ای مصالح، خصوصاَ حفظ حقوق اشخاص ثالث برقراری شرایطی برای انتخاب نام را اجتناب ناپذیر می سازد. در ذیل به برخی از مهم ترین این موارد می پردازیم.
– نام های انتخابی باید دارای معنا و مطابق با فرهنگ اسلامی باشد.
– در انتخاب نام شرکت حتماَ باید از اسم خاص استفاده شود.
– حداقل تعداد سیلاب ها در نام شرکت 3 سیلاب است.
– نام انتخابی نباید لاتین باشد.
– نام های پیشنهای نباید تکراری بوده و قبلاَ به ثبت رسیده باشند. چنانچه تفاوت نام پیشنهادی با نام ثبت شده تنها در استفاده از پسوند جمع (نظیر ون،ین،ها و یا جمع مکسر) یا حذف آن باشد امکان ثبت آن وجود ندارد.
– چنانچه  نام شخصیت حقوقی به صورت مقید ثبت شده باشد امکان انتخاب نام جدید مشتق از آن به صورت مطلق برای شخصیت حقوقی دیگر وجود ندارد.
– اشخاص حقوقی که ثبت نام پیشنهادی آن ها مستلزم اخذ مجوز از مراجع ذیصلاح است باید پیش از ارائه تقاضای ثبت تاسیس به مرجع ثبت شرکت ها،به طریق مقتضی نسبت به اخذ مجوز اقدام و به ضمیمه مدارک تسلیم نمایند.

اسامی ذیل برای نام شرکت قابل تایید نمی باشند :
– اخلاق حسنه باشند مورد قبول نمی باشند.
– نام یا نام اختصاری یا حروفی که رسماَ متعلق به دولت باشد از قبیل ایران،ملی ،  ملت،  کشور، ناجا، مگر با ارائه مجوز از مقام صلاحیت دار دولتی .
–  نام هایی که اختصاص به تشکیلات دولتی و کشوری دارند.
–  نام هایی که در آن از اسامی ،عناوین و اصطلاحات بیگانه و خارجی استفاده شده باشد.
–  هنگامی که در یک نام پیشنهادی، ترکیبی از دو واژه فارسی، تداعی کننده یک واژه بیگانه باشد، امکان ثبت آن وجود ندارد.
– نام هایی که مخالف موازین شرعی، نظم عمومی و یا شامل واژه های بی معنا یا الفاظ قبیحه و مستهجن و خلاف
–  واژه هایی که به طرز گمراه کننده ای شبیه نام ثبت شده دیگری باشند، پذیرفته نمی شوند.
–  اضافه کردن اعداد به نام هایی که سابقه ثبت دارند پذیرفته نمی شود و در صورت استفاده اعداد در نام های جدید پیشنهادی باید نگارش آن ها به صورت حروفی باشد.
–   از عنوان های دانشمندان و کاشفان در عصر حاضر انتخاب نشود.
–  استفاده از اسامی شهرها و رنگ ها و اعداد در اسم شرکت مانعی ندارد اما این کلمات جزء اسم شرکت شمرده نمی شوند و اسم شرکت باید غیر از این کلمات شامل سه کلمه باشد.
–  نام محل در اسم شرکت در صورتی مورد تایید اداره ثبت قرار می گیرد که شرکت حاضر در همان حوزه ثبتی به ثبت برسد.
–  از حروف اول چند کلمه به عنوان اسم مخفف و یا ترکیبی از چند حرف استفاده نشود .
–  برداشتن کلمات قبلی ثبت شده و افزودن عدد به آن مورد قبول نمی باشد.
–  استفاده از کلمات قبلی ثبت شده و اضافه کردن یک کلمه توصیفی به آن مورد قبول نیست.
–  اگر نام انتخابی با اضافه کردن یک پسوند یا پیشوند شبیه به کلمات ثبت شده قبلی باشد نام مورد قبول نیست.
–  چنانچه نام اشخاص حقیقی ثبت شده باشد نمی توان مشتق آن نام را برای یک نفر دیگر ثبت کرد.
–  از اعداد بصورت ریاضی آن استفاده نشود، بلکه بصورت حروف نوشته شود .
–  کلمه هایی که به شکلی باعث گمراهی و شباهت به اسامی دیگر که ثبت شده باشند مورد قبول نمی باشند.
–   از عناوین ایثارگران و شاهد و امثالهم که انحصاراً تحت نظارت سازمان محترم بنیاد شهید و امور ایثارگران است، استفاده نشود .
–  نامهای زیر نباید جزء اسامی مضاف به عناوین شرکت اضافه شود :
انتظام، نظام، نفت، پتروشیمی، دادگستر، بنیاد، سازمان، مرکز، بهزیست، بانک، بسیج، جهاد، آسانسور، آژانس، آزاده، تکنو، فامیلی، فیلتر، باور، میکروبرد، تست، استار، تک، مدرن، پیک، امنیت، کارواش، فانتزی، شهروند، اقتصاد، میهن، جوانان، ایمان، دکوراسیون، هدف، سپاه، تکنیک، دیتا، تک نو، تکنولوژی، اورست، مونتاژ، ونوس، دفتر، ایتال، بیو، کنترل، متریک، مترلژی و برای آپارتمان معادل آن = كاشانه، تکنیک و تکنو معادل آن = فن، تکنولــوژی معادل آن= فن آوری یا فن آوران، کلینیک معادل آن =درمانگاه، دکوراسیون معادل آن= آرایه، سیستم معادل آن= چرخه .


نوشته شده در : دوشنبه 22 مهر 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

شرکت های دارای مجامع عمومی دو مرحله ای

 
به موجب قانون، شرکت های تعاونی فرا استانی و یا شرکت هایی که اعضای آن ها افزون بر پانصد عضو و در مناطق مختلف پراکنده باشند، می توانند مجانع عمومی خود را به صورت دو مرحله ای برگزار کنند. در مرحله اول نماینده یا نمایندگان اعضای تعاونی در حوزه های مختلف فعالیت شرکت تعیین می شوند و در مرحله دوم مجمع عمومی شرکت با حضور نمایندگان منتخب اعضا تشکیل خواهد شد.
بدین ترتیب مجامع عمومی دو مرحله ای را می توان طبق پیش بینی اساسنامه، در تعاونی های ذیل تشکیل داد:
1- شرکت های تعاونی فرا استانی (شرکت هایی که حوزه پذیرش عضو آن ها بیش از یک استان باشد)؛
2- شرکت های تعاونی که تعداد اعضای آن ها بیش از پانصد نفر باشد. (تعاونی های بزرگ) و اعضا در مناطق مختلف پراکنده باشند.

مقررات مربوط به دو مرحله ای ها
مقررات مجامع عمومی دو مرحله ای راجع به چگونگی انتخاب نمایندگان در مرحله اول و حدود اختیارات و نحوه اعمال آن ها در مرحله دوم، بر اساس “دستورالعمل تشکیل مجامع عمومی دو مرحله ای” مورخ 1377، به شرح ذیل است :
الف) حوزه ها و تقسیم اعضاء تشکیل مجامع  عمومی به صورت دو مرحله ای و نیز تعداد حوزه های انتخاب نمایندگان و نحوه تقسیم اعضا در هر حوزه باید در اساسنامه شرکت تعاونی که مشمول برگزاری مجامع عمومی به صورت دو مرحله ای است پیش بینی شود. تعداد حوزه ها و نحوه تقسیم اعضا باید متناسب با نوع فعالیت، تعداد اعضای هر حوزه و پراکندگی جغرافیایی محل سکونت یا اشتغال اعضا باشد.
شرکت تعاونی موظف است از ابتدای عضویت، حوزه برگزاری جلسات مرحله اول برای هر عضو را تعیین کند. برای این منظور لازم است نام اعضای شرکت با شماره عضویت آنان و به تفکیک هر حوزه در دفتر سهام یا دفتر مخصوصی ثبت و مراتب به هر عضو ابلاغ شود. تغییر حوزه هر عضو از طرف شرکت و با اطلاع عضو یا به درخواست عضو و با اطلاع شرکت بلامانع است. در هر حال لازم است این تغییر در دفتر مربوط ثبت شود.
نسبت تعداد نمایندگان به کل اعضای شرکت تعاونی در اساسنامه تعیین می شود؛ مشروط بر اینکه : اولاَ جمع تعداد نمایندگان کمتر از یک درصد اعضا نباشد؛ ثانیاَ این تعداد از 50 نفر کمتر نباشد.
ب) آگهی دعوت. آگهی دعوت حضور اعضا در جلسه انتخاب نمایندگان ( مرحله اول ) باید با ذکر محل جلسه و روز و تاریخ و ساعت تشکیل و مشخصات عمومی اعضایی که در هر حوزه باید حاضر شوند، حداقل 15 روز و حداکثر 20 روز قبل از برگزاری اولین جلسه، در روزنامه ای که اطلاعیه های شرکت تعاونی از طریق درج در آن انتشار می یابد و نیز از طریق الصاق آگهی در محل دفتر اصلی و شعب شرکت و همچنین محل کارگاه ها و فروشگاه های شرکت منتشر شود. مدت برگزاری جلسات مرحله اول حداکثر 15 روز خواهد بود. فاصله آخرین جلسه مرحله اول تا تشکیل جلسه مجمع عمومی نیز نباید از یک هفته کمتر باشد.
آگهی دعوت مجامع عمومی فوق العاده باید دربرگیرنده آگهی مربوط به مرحله اول نیز باشد. ( یک آگهی برای هر دو مرحله ) ؛ ولی برای برگزاری مجامع عمومی عادی، مقام دعوت کننده می تواند ابتدا اعضا را برای برگزاری مرحله اول دعوت کند و سپس برای تشکیل مجمع عمومی مزبور دعوت دیگری به عمل آورد.
ج) انتخاب نمایندگان ( مرحله اول ) . هر یک از اعضای شرکت تعاونی می تواند حق خود را برای حضور و دادن رای در جلسه مرحله اول ( انتخاب نمایندگان ) ، به یک نماینده تام الاختیار – از میان اعضای شرکت یا خارج از آن ها – واگذار کند؛ اما هیچ کس نمی تواند علاوه بر رای خود، در تعاونی های بزرگ بیش از دو رای با وکالت و در سایر تعاونی ها بیش از یک رای با وکالت داشته باشد. شایان ذکر است که تعیین نماینده تام الاختیار فقط برای حضور و دادن رای در جلسه مرحله اوب – برای انتخاب نمایندگان – مقدور است ؛ و جلسه مجمع عمومی ( مرحله دوم ) با حضور مستقیم نمایندگان منتخب که در مرحله اول تعیین شده اند، تشکیل می شود.
د) جلسات مرحله اول. جلسات مرحله اول در هر حوزه با حضور هر تعداد اعضای مجاز به حضور در جلسه ( یا نمایندگان تام الاختیار آنان ) رسمیت می یابد. پس از افتتاح جلسه توسط نماینده مقام دعوت کننده و انتخاب هیئت رئیسه شامل یک نفر ریس، یک نفر منشی و دو نفر ناظر، نمایندگان به تعداد سهمیه آن حوزه از بین اعضای حاضر در جلسه که برای قبول سمت نمایندگی اعلام آمادگی کنند، انتخاب می شوند. انتخابات با رای کتبی ( با ورقه ) و با اکثریت نسبی به عمل می آید. هم زمان به میزان یک سوم تعداد نمایندگیان سهمیه هر حوزه، افرادی به عنوان نماینده علی البدل انتخاب می شوند. کسانی که بعد از نمایندگان اصلی بیشترین رای را داشته باشند، به ترتیب نماینده علی البدل شناخته می شوند.
در صورت نیاز به هرگونه مشاوره می توانید با ما تماس حاصل فرمایید


نوشته شده در : یکشنبه 21 مهر 1398  توسط : zohre zohreh.    نظرات() .

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic